๒. ปังสุกูลปูชกเถราปทาน เล่ม ๓๓

ปังสุกุลปูชกเถราปทานที่ ๒

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาบังสุกุล

[๘๒] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มี

ภูเขาลูกหนึ่งชื่ออุทัพพละที่ภูเขานั้น เราได้เห็นผ้าบังสุกุลห้อยอยู่บนยอดไม้ครั้งนั้น เราร่าเริงมีจิตยินดี เลือกเก็บเอกดอกกระดึงทอง ๓ ดอกมาบูชาผ้าบังสุกุลจีวร

ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วและด้วยการครั้ง

เจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น เพราะบูชาธงชัยแห่งพระอรหันต์

เราไม่รู้จักทุคติเลย

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว...คำสอนของ

พระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระปังสุกูลปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบปังสุกูลปูชกเถราปทาน

โกรัณฑปุปผิยเถราปทานที่ ๓ (๔๙๓)

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาบังสุกุล

[๘๓] เมื่อก่อน เรากับบิดาและปู่ เป็น

คนทำงานในป่า เลี้ยงชีพด้วยฆ่าปศุสัตว์

กุศลกรรมของเราไม่มี

พระผู้นำชั้นเยี่ยมของโลกพระนามว่า

ติสสะ ผู้มีพระปัญญาจักษุ ทรงแสดงรอยพระบาท๓ รอยไว้ใกล้ที่อยู่ของเรา ด้วยทรงพระอนุ-เคราะห์

เราเห็นรอยพระบาทของพระศาสดาพระ-นามว่า ติสสะ ที่ทรงเหยียบไว้ เป็นผู้ร่าเริง มีจิตบันเทิง ยังจิตให้เลื่อมใสในรอยพระบาท

เราเห็นต้นหงอนไก่งอกงามอยู่มีดอกบาน

จึงเก็บใส่ผอบมาบูชารอยพระบาทอันประเสริฐสุด

ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้ว ได้ไป

สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

เราเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือเป็นเทวดาหรือมนุษย์ในกำเนิดนั้น ๆ เรามีผิวพรรณเหมือนดอกหงอนไก่ มีรัศมีซ่านออกจากตัว