๔. กิงสุกปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

ในกัปที่ ๙๒ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชารอยพระพุทธบาท

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว...คำสอนของ

พระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระโกรัณฑปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบโกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

กิงสุกปุปผิยเถราปทานที่ ๔ (๔๙๔)

ว่าด้วยผลแห่งการถาวายดอกทองกวาว

[๘๔] เราเห็นต้นทองกวาวมีดอก จึง

ประนมกรอัญชลี นึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ

สุด แล้วบูชาในอากาศ

ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใด

ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว...คำสอนของ

พระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระกิงสุกปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบกิงสุกปุปผิยเถราปทาน

อุปัฑฒทุสสทายกเถราปทานที่ ๕ (๔๙๕)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผ้าครึ่งผืน

[๘๕] ครั้งนั้น สาวกของพระผู้มีพระ-

ภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ชื่อว่า สุชาตะ แสวงหาผ้าบังสุกุลอยู่ที่กองหยากเยื่อใกล้ทางรถ

เราเป็นลูกจ้างของคนอื่นอยู่ในพระนคร

หงสาวดี ได้ถวายผ้าครึ่งผืนแล้วอภิวาทด้วยเศียร

เกล้า

ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการ

ตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้ว ได้ไป

สวรรค์ชั้นดาวดึงส์

เราเป็นจอมเทวดาเสวยราชสมบัติใน

เทวโลก ๓๓ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๗

ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์

โดยคณนานับมิได้ เพราะถวายผ้าครึ่งผืนเป็น

ทาน

เราเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ไหน เบิกบานอยู่

ทุกวันนี้เราปรารถนา ก็พึงเอาผ้าเปลือกไม้คลุม