๓. เวฬุกชาดก เล่ม ๒๗

โย อตฺถกามสฺส หิตานุกมฺปิโน

โอวชฺชมาโน น กโรติ สาสนํ

เอวํ โส นิหโต เสติ

เวฬุกสฺส ยถา ปิตาติ.

เวฬุกชาตกํ ตติยํ.

ผู้ใดที่คนอื่นผู้มีจิตเกื้อกูล อ่อนโยน กล่าวสอนอยู่

ไม่กระทำตามคำสอนของบุคคลผู้หวังความเจริญ

ผู้อนุเคราะห์ด้วยเหตุอันเป็นประโยชน์

ผู้นั้นย่อมถูกกำจัดนอนตายอยู่ เหมือนฤๅษีผู้เป็นบิดาของงูเวฬุกะ

เวฬุกชาดกที่ ๓ จบ