๕. ติตถชาดก เล่ม ๒๗

๔. อาชัญญชาดก (๒๔)

ว่าด้วยม้าอาชาไนยกับม้ากระจอก

(ม้าโพธิสัตว์ถูกฟันหมอบอยู่ กล่าวกะพลรถว่า)

[๒๔] ทุก ๆ ขณะ ทุก ๆ สถานที่ ทุก ๆ เวลา ที่ม้าอาชาไนยทำความเร็ว ม้ากระจอกย่อมห่างออกไป

๕. ติตถชาดก (๒๕)

ว่าด้วยการเบื่อเพราะซํ้าซาก

(อำมาตย์โพธิสัตว์กล่าวกะคนเลี้ยงม้าว่า)

{๒๕} [๒๕] ดูก่อนนายสารถี ท่านจงให้ม้าได้อาบและดื่มที่ท่าโน้นบ้างท่านี้ บ้าง แม้ข้าวปายาสที่บริโภคบ่อยครั้ง คนยังเบื่อได้เลย

๖. มหิฬามุขชาดก (๒๖)

ว่าด้วยการเสี้ยมสอน

(อำมาตย์โพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)

{๒๖} [๒๖] พญาช้างต้นชื่อมหิฬามุขได้เที่ยวรังควานผู้คนเพราะได้ฟังคำ ของพวกโจร ต่อมา พญาช้างต้นนี้ได้ดำรงอยู่ในคุณทั้งปวง เพราะฟังคำของท่านผู้สำรวมดีแล้ว