๘. สัตตสัตตลิปุปผปูชกเถราปทาน (๒๔๘) เล่ม ๓๒

สตฺต สตฺตลิปุปฺผานิ ๑ สีเส กตฺวานหนฺตทา

พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ เวสฺสภุมฺหิ นรุตฺตเม ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สตฺตสตฺตลิปุปฺผปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สตฺตสตฺตลิปุปฺผปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

นวมํ พิมฺพิชาลปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๒๔๙)

๑ ยุ. ปาฏลิปุปฺผานิ ฯ

ในกาลนั้น เราได้วางดอกมะลิซ้อน ๗ ดอกไว้บนศีรษะ บูชาแด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าเวสสภู ผู้สูงสุดกว่านระ ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้เราได้บูชาดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสัตตสัตตลิปุปผปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สัตตสัตตลิปุปผปูชกเถราปทาน