๔. ปุปผฉทนิยเถราปทาน (๑๓๔) เล่ม ๓๒

สุนนฺโท นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

อชฺฌายโก ยาจโยโค วาชเปยฺยํ อยาชยิ.

พราหมณ์มีนามว่าสุนันทะ เป็นผู้คงแก่เรียน จบมนตร์ เป็นผู้ควรแก่การขอ ได้บูชายัญชื่อว่าวาชเปยยะ (กล่าวคำอ่อนหวาน)

ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อคฺโค การุณิโก อิสิ

ชนตํ อนุกมฺปนฺโต อมฺพเร จงฺกมี ตทา.

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงรู้แจ้งโลก ทรงเป็นผู้เลิศ ทรงเป็นฤๅษี ประกอบด้วยพระกรุณา ทรงอนุเคราะห์หมู่ชน เสด็จจงกรมในอากาศ

จงฺกมิตฺวาน สมฺพุทฺโธ สพฺพญฺญู โลกนายโก

เมตฺตาย อผริ สตฺเต อปฺปมาเณ นิรูปธิ. <777>

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้สัพพัญญู ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ไม่มีอุปธิ ครั้นเสด็จจงกรมแล้ว ทรงแผ่เมตตาไปในหมู่สัตว์หาประมาณมิได้

วณฺเฏ เฉตฺวาน ปุปฺผานิ พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

สพฺเพ สิสฺเส สมาเนตฺวา อากาเส อุกฺขิปาปยิ.

พราหมณ์ผู้จบมนตร์ เด็ดดอกไม้ที่ขั้วแล้ว ประชุมศิษย์ทั้งหมด ให้ช่วยกันโยนดอกไม้ขึ้นไปในอากาศ

ยาวตา นครํ อาสิ ปุปฺผานํ ฉทนํ ตทา

พุทฺธสฺส อานุภาเวน สตฺตาหํ น วิคจฺฉถ.

ครั้งนั้น หลังคาดอกไม้ได้มีทั่วนคร ไม่หายไปตลอด ๗ วัน ด้วยพุทธานุภาพ

เตเนว สุกฺกมูเลน อนุโภตฺวาน สมฺปทา

สพฺพาสเว ปริญฺญาย ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกํ.

ด้วยกุศลมูลนั้นนั่นเอง (ข้าพเจ้า) ได้เสวยสมบัติ กำหนดรู้อาสวะทั้งปวงแล้ว ข้ามกระแสตัณหาที่ซ่านไปในโลกได้แล้ว

เอการเส กปฺปสเต ปญฺจตึสาสุ ขตฺติยา

อมฺพรํสสนามา เต จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๑๑๑ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิ ๓๕ ชาติ มีพระนามว่าอัมพรังสะ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผจฺฉทนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุปฺผจฺฉทนิยตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุปผฉทนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปุปผฉทนิยเถราปทานที่ ๔ จบ