๕. รโหสัญญิกเถราปทาน (๑๓๕) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสาวิทูเร วสโภ นาม ปพฺพโต

ตสฺมึ ปพฺพตปาทมฺหิ อสฺสโม อาสิ มาปิโต.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อว่าวสภะ เขาได้สร้างอาศรมไว้สำหรับข้าพเจ้าที่เชิงภูเขานั้น

ตีณิ สิสฺสสหสฺสานิ วาเจสึ พฺราหฺมโณ <778> ตทา

สํหริตฺวาน <779> เต สิสฺเส เอกมนฺตํ อุปาวิสึ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์ บอกมนตร์แก่ศิษย์ ๓๐,๐๐๐ คน รวบรวมศิษย์เหล่านั้นแล้ว เข้าไปอยู่ ณ ที่สมควรแห่งหนึ่ง

เอกมนฺตํ นิสีทิตฺวา พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู

พุทฺธเวทํ คเวสนฺโต ญาเณ จิตฺตํ ปสาทยึ.

ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์ผู้จบมนตร์ นั่ง ณ ที่สมควรแล้ว แสวงหาพุทธเวท ทำจิตให้เลื่อมใสในพระญาณ

ตตฺถ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา นิสีทึ ปณฺณสนฺถเร

ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวาน ตตฺถ กาลงฺกโต อหํ.

ข้าพเจ้าครั้นทำจิตให้เลื่อมใสในพระญาณนั้นแล้ว นั่งขัดสมาธิอยู่บนเครื่องลาดใบไม้ ได้สิ้นชีวิตลง ณ ที่นั้น

เอกฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ สญฺญมลภึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ญาณสญฺญายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความทรงจำในพระญาณ

สตฺตวีสมฺหิ กปฺปมฺหิ ราชา สิริธโร อหุ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๒๗ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดินามว่าสิรีธระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา รโหสญฺญิโก <780> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

รโหสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระรโหสัญญิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

รโหสัญญิกเถราปทานที่ ๕ จบ