๗. มัญชริปูชกเถราปทาน (๒๕๗) เล่ม ๓๒

๗. มัญชริปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระมัญชริปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ต่าง ๆ

(ท่านพระมัญชริปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๕๙} [๒๓] เราทำพุ่มดอกไม้แล้วเดินไปบนถนน ได้พบพระพุทธเจ้าผู้เลิศ กว่าสมณะทั้งหลายแวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์[๒๔] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส และมีปีติอย่างยิ่ง จึงประคอง ดอกไม้ด้วยมือทั้งสองบูชาแด่พระพุทธเจ้า[๒๕] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้[๒๖] ในกัปที่ ๗๓ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นใหญ่ ในแผ่นดินพระองค์หนึ่ง มีพระนามว่าโชติยะ มีกำลังมาก[๒๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมัญชริปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ มัญชริปูชกเถราปทานที่ ๗

๘. ปัณณทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปัณณทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายใบไม้

(ท่านพระปัณณทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๖๐} [๒๘] เราเป็นผู้ครองผ้าเปลือกไม้อยู่ที่ภูเขาหิมวันต์ เป็นผู้มีของไม่ เค็มและใบไม้เป็นอาหาร และสำรวมในศีลทั้งหลาย[๒๙] เมื่อถึงเวลาอาหารเช้า พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะเสด็จมาหาเรา เราเลื่อมใสจึงได้ถวายอาหารนั้นแด่พระทุทธเจ้าด้วยมือทั้งสองของตน[๓๐] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายใบไม้ใดในกาลนั้น ด้วยการถวายทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายใบไม้[๓๑] ในกัปที่ ๒๗ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ พระนามว่ายทัตถิยะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๓๒] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปัณณทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปัณณทายกเถราปทานที่ ๘