๑. อุมมาปุปผิยเถราปทาน (๓๒๑) เล่ม ๓๒

สมาหิตํ สมาปนฺนํ สิทฺธตฺถมปราชิตํ

สมาธินา อุปวิฏฺฐํ อทฺทสาสึ ๑ นรุตฺตมํ ฯ

อุมฺมาปุปฺผํ คเหตฺวาน พุทฺธสฺส อภิปูชยึ ๒

สพฺเพ ปุปฺผา เอกสีสา อุทฺธํวณฺฏา อโธมุขา ฯ

สุจิตฺตา วิย ติฏฺฐนฺเต อากาเส ปุปฺผสนฺถรา

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปญฺจปญฺญาสิโต กปฺเป เอโก อาสิ มหีปติ

สมนฺตฉทโน นาม จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อุมฺมาปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อุมฺมาปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. อทฺทสาหํ ฯ ๒ ม. ยุ. อภิโรปยึ ฯ

เราได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ไม่แพ้อะไรๆ สูงสุดกว่านระ มีพระหทัยมั่น ไม่หวั่นไหว กำลังเข้าสมาธิ เราจึงได้ถือเอาดอกผักตบไปบูชาแด่พระพุทธเจ้า ดอกผักตบทั้งหมดมียอดรวมกัน มีขั้วข้างบน มีหน้าข้างล่าง เป็นเหมือนมีจิตดี เป็นเครื่องลาดดอกไม้ประดิษฐานอยู่ในอากาศ ด้วยความเลื่อมใสแห่งจิตนั้น เราได้เข้าถึงชั้นดุสิต ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๕๕ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ทรงพระนามว่าสมันตฉทนะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอุมมาปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อุมมาปุปผิยเถราปทาน.