๑. อุมมาปุปผิยเถราปทาน (๓๒๑) เล่ม ๓๒

สมาหิตํ สมาปนฺนํ สิทฺธตฺถมปราชิตํ

สมาธินา อุปวิฏฺฐํ อทฺทสาหํ นรุตฺตมํ.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ ผู้เป็นนรชนผู้สูงสุด มีพระหฤทัยมั่นคง ไม่หวั่นไหว กำลังเข้าสมาธิแล้ว

อุมาปุปฺผํ คเหตฺวาน พุทฺธสฺส อภิปูชยึ

สพฺเพ ปุปฺผา เอกสีสา อุทฺธํวณฺฏา อโธมุขา.

จึงได้ถือดอกสามหาวไปบูชาพระพุทธเจ้า ดอกสามหาวทั้งหมดมียอดรวมกัน ขั้วชี้ขึ้นข้างบน ดอกย้อยลงข้างล่าง

สุจิตฺตา วิย ติฏฺฐนฺเต อากาเส ปุปฺผสนฺถรา

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตุสิตํ อุปปชฺชหํ.

เป็นเครื่องลาดดอกไม้ประดิษฐานอยู่ในอากาศ เป็นเหมือนมีจิตดี ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าจึงได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดุสิต

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปญฺจปญฺญาสิโต กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ

สมนฺตฉทโน นาม จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๕๕ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าสมันตฉทนะ ทรงเป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อุมาปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อุมาปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอุมาปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อุมาปุปผิยเถราปทานที่ ๑ จบ