๖. อันนสังสาวกเถราปทาน (๓๒๖) เล่ม ๓๒

๖. อันนสังสาวกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอันนสังสาวกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายภิกษา

(ท่านพระอันนสังสาวกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๒๘} [๓๔] เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ เช่นกับ แท่งทองคำอันมีค่า มีพระลักษณะอันประเสริฐ ๓๒ ประการ เสด็จดำเนินอยู่ระหว่างร้านตลาด[๓๕] เราจึงนมัสการพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้มีพระประสงค์สำเร็จทุกอย่าง ไม่ทรงหวั่นไหว ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร แล้วนิมนต์พระมหามุนีนั้นให้เสวยโภชนาหาร[๓๖] ในกาลนั้น พระมุนีผู้มีพระกรุณาในโลกได้ตรัสกะเรา เราทำ จิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าแล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัป[๓๗] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายภิกษา[๓๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอันนสังสาวกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อันนสังสาวกเถราปทานที่ ๖

๗. นิคคุณฑิปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระนิคคุณฑิปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งกรรมดี

(ท่านพระนิคคุณฑิปุปผิยเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๓๒๙} [๓๙] เมื่อใดเทวดาจะจุติจากหมู่เทวดาเพราะสิ้นอายุ เมื่อนั้นเทวดา ทั้งหลายผู้พลอยยินดีก็เปล่งเสียง ๓ ประการว่า[๔๐] “ท่านผู้เจริญ ท่านจากที่นี้จงไปสู่สุคติ สู่ความเป็นสหาย ของมนุษย์ เป็นมนุษย์แล้ว จงได้ศรัทธาอันยอดเยี่ยม ในพระสัทธรรม[๔๑] ศรัทธาของท่าน ตั้งมั่นลงแล้ว จะเกิดเป็นมูลเค้า เป็นที่พึ่ง จงมั่นคงในพระสัทธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้าประกาศดีแล้ว ตลอดชีวิต[๔๒] จงทำกุศลด้วยกาย จงทำกุศลด้วยวาจา จงทำกุศลด้วยใจให้มาก จงทำความไม่เบียดเบียน จงทำความไม่มีอุปธิ[๔๓] จงทำบุญให้ยิ่งไปกว่านั้นด้วยการให้ทานให้มาก จงชักชวน ผู้อื่นให้ตั้งมั่นในพรหมจรรย์อันเป็นสัทธรรมอย่างประเสริฐ”[๔๔] หมู่เทวดาผู้รู้แจ้งย่อมอนุโมทนากะเทวดาผู้จะจุติด้วยความอนุเคราะห์นี้ สั่งว่า “จงมาบ่อย ๆ นะเทวดา”[๔๕] ในกาลนั้น เมื่อหมู่เทวดามาชุมนุมกัน ข้าพระองค์เกิดความสลดใจว่า “เราจุติจากนี้แล้ว จักไปสู่กำเนิดอะไรหนอ”