๖. เอกปิณฑปาตทายิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

นคเร พนฺธุมติยา พนฺธุมา นาม ขตฺติโย

ตสฺส รญฺโญ อหํ ๔ ภริยา เอกจฺจํ วาทยามหํ ๕ ฯ

รโหคตา นิสีทิตฺวา เอวํ จินฺเตสหํ ตทา

อาทาย คมนียํ หิ กุสลํ นตฺถิ เม กตํ ฯ

มหาภิตาปํ กฏุกํ ๑ โฆรรูปํ สุทารุณํ

นิรยํ นูน คจฺฉามิ เอตฺถ เม นตฺถิ สํสโย ฯ

ราชานํ อุปคนฺตฺวาน ๒ อิทํ วจนมพฺรวึ

เอกํ เม สมณํ เทหิ โภชยิสฺสามิ ขตฺติย ฯ

อทาสิ เม มหาราชา สมณํ ภาวิตินฺทฺริยํ

ตสฺส ปตฺตํ คเหตฺวาน ปรมนฺเนน ตปฺปยึ ฯ

ปูชยิตฺวา ปรมนฺนํ คนฺธาเลปํ อกาสหํ

ชาเลน ปิทหิตฺวาน ปีตโจเลน ๓ ฉาทยึ ฯ

อารมฺมณํ มม เอตํ สรามิ ยาวชีวิตํ

ตตฺถ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ

ตึสานํ เทวราชูนํ มเหสิตฺตมการยึ

มนสา ปตฺถิตํ มยฺหํ นิพฺพตฺตติ ยถิจฺฉกํ ๔ ฯ

วีสานํ จกฺกวตฺตีนํ มเหสิตฺตมการยึ

อุปจิตตฺตา ๕ หุตฺวาน สํสรามิ ภวาภเว ๖ ฯ

สพฺพพนฺธนมุตฺตาหํ อเปตา เม อุปาทิกา

สพฺพาสวปริกฺขีณา นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปิณฺฑปาตสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาคีว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสวา ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ พุทฺธเสฏฺฐสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ เอกปิณฺฑปาตทายิกา ภิกฺขุนี อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกปิณฺฑปาตทายิกาเถริยา อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. สํเวเชตฺวาน เม จิตฺตํ ฯ ยุ. สํเวทยิตฺวา กุสลํ ฯ ๒ ยุ. ภวา สงฺฆาฏิตา มมํ ฯ

๓ ยุ. ตีณินฬมาลิกา ฯ ๔ ม. สพฺพตฺถ อหุํ ฯ ๕ ม. ยุ. จารยามหํ ฯ

๑ ยุ. ทุกฺขํ ฯ ๒ ม. ยุ. อุปสงฺกมฺม ฯ ๓ ม. วตฺถยุเคน ฯ ยุ. มหาเนเลน ฯ

๔ ยุ. ยทิจฺฉกํ ฯ ๕ ม. โอจิตตฺตาว ฯ ยุ. โอจิตตฺตา จ ฯ ๖ ม. ยุ. ภเวสฺวหํ ฯ

ในพระนครพันธุมดี มีพระบรมกษัตริย์พระองค์หนึ่งพระนามว่าพันธุมา ดิฉันเป็นพระอัครมเหสีของท้าวเธอ ดิฉันย่อมพูดกะคนบางคน ครั้งนั้น ดิฉันอยู่ในที่ลับ นั่งคิดอย่างนี้ว่า ก็กุศลที่จะพึงถือเอาไปที่เราทำไว้ไม่มีเลย เราจะต้องไปนรกที่มีความเร่าร้อนใหญ่ยิ่งเผ็ดร้อน ร้ายกาจ ทารุณ โดยแน่นอน ในข้อนี้เราไม่มีความสงสัยเลยดังนี้ ดิฉันเข้าไปเฝ้าพระราชา แล้วกราบทูลว่า ขอเดชะ ขอพระองค์จงพระราชทานสมณะให้หม่อมฉันสักองค์หนึ่งเถิด หม่อมฉันจักนิมนต์ให้ท่านฉัน พระมหาราชาได้พระราชทานสมณะผู้มีอินทรีย์อันอบรมแล้วให้ดิฉัน ดิฉันรับบาตรของท่านแล้ว นิมนต์ท่านให้ฉันจนอิ่มหนำ ด้วยข้าวที่ระคนด้วยน้ำนมและทธิ

ดิฉันบูชาด้วยข้าวที่ระคนด้วยน้ำนมและทธิแล้ว ทำของหอมและเครื่องไล้ทา เอาร่างแหปิดแล้วเอาผ้าเหลืองคลุมไว้ ดิฉันนึกถึงอารมณ์ของดิฉันนี้ตราบเท่าสิ้นชีวิต ยังจิตให้เลื่อมใสในกรรมนั้นแล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักรินทเทวราช ๓๐ พระองค์สิ่งที่ดิฉันปรารถนาด้วยใจ ย่อมเกิดสมดังประสงค์ ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๒๐ พระองค์ ดิฉันเป็นหญิงสร้างตัวเอง ท่องเที่ยวไปในภพน้อยใหญ่ ดิฉันพ้นจากเครื่องผูกพันทุกอย่างแล้ว มีการอุบัติไปปราศแล้ว มีอาสวะสิ้นไปหมดแล้ว บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีก ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ ดิฉันได้ให้ทานใดในกาลนั้นด้วยทานนั้น ดิฉันจึงไม่รู้จักทุคติเคย นี้เป็นผลแห่งบิณฑบาต ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว .... พระพุทธศาสนาดิฉันได้ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ท่านพระเอกปิณฑปาตทายิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกปิณฑปาตทายิกาเถริยาปทาน.