๑. สุธาปิณฑิยเถราปทาน (๙๑) เล่ม ๓๒

ปูชารเห ปูชยโต พุทฺเธ ยทิจ สาวเก

ปปญฺจสมติกฺกนฺเต ติณฺณโสกปริทฺทเว.

สำหรับบุคคลผู้บูชาพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า หรือสาวกของพระพุทธเจ้า ผู้ควรบูชา ผู้ล่วงพ้นกิเลสเป็นเหตุเนิ่นช้า ข้ามความเศร้าโศกและความร่ำไรได้แล้ว

เต ตาทิเส ปูชยโต นิพฺพุเต อกุโตภเย

น สกฺกา ปุญฺญํ สงฺขาตุํ อิเมตฺตมปิ <652> เกนจิ.

(และ)สำหรับบุคคลผู้บูชาผู้ควรบูชาเหล่านั้น ผู้เช่นนั้น ผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ๆ ซึ่งนิพพานแล้ว ใคร ๆ ไม่อาจนับบุญได้ว่า บุญนี้มีประมาณเท่านี้

จตุนฺนมฺปิ จ ทีปานํ อิสฺสรํ โยธ การเย

เอติสฺสา ปูชนาเยตํ กลํ นาคฺฆติ โสฬสึ.

การที่บุคคลในโลกนี้ พึงครองความเป็นใหญ่แห่งทวีปทั้ง ๔ นั้นก็ยังไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ แห่งการบูชานี้เลย

สิทฺธตฺถสฺส นรคฺคสฺส เจติเย อิฏฺฐกนฺตเร <653>

สุธาปิณฺโฑ มยา ทินฺโน วิปฺปสนฺเนน เจตสา.

ข้าพเจ้ามีใจผ่องใส ได้ใส่ก้อนปูนขาวไว้ในระหว่างแผ่นอิฐที่พระเจดีย์ แห่งพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้เป็นนระผู้เลิศ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปฏิสงฺขารสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการปฏิสังขรณ์

อิโต ตึสติกปฺปมฺหิ ปฏิสงฺขารสวฺหยา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา เตรส จกฺกวตฺติโน.

ในกัปที่ ๓๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๓ ชาติ พระนามว่าปฏิสังขาระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุธาปิณฺฑิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุธาปิณฺฑิยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุธาปิณฑิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุธาปิณฑิยเถราปทานที่ ๑ จบ