๒. สุปีฐิยเถราปทาน (๙๒) เล่ม ๓๒

ติสฺสสฺส โลกนาถสฺส สุทฺธปีฐํ อทาสหํ

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน พุทฺธสฺสาทิจฺจพนฺธุโน.

ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริง เบิกบานได้ถวายตั่งที่สะอาดหมดจด แด่พระพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ผู้โลกนาถ ผู้เป็นเผ่าพันธุ์แห่งดวงอาทิตย์

อฏฺฐตึเส <654> อิโต กปฺเป ราชา อาสึ มหารุจิ

โภโค จ วิปุโล อาสิ สยนญฺจ อนปฺปกํ.

ในกัปที่ ๓๘ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระราชาพระนามว่ามหารุจิ มีโภคะไพบูลย์ และที่นอนมีค่ามิใช่น้อย

ปีฐํ พุทฺธสฺส ทตฺวาน วิปฺปสนฺเนน เจตสา

อนุโภสึ สกํ กมฺมํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน.

ข้าพเจ้ามีใจผ่องใส ได้ถวายตั่งแด่พระพุทธเจ้าแล้ว เสวยผลกรรมของตน ที่ตนได้ทำไว้ดีแล้ว ในครั้งก่อน

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปีฐํ อททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปีฐทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายตั่งไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายตั่ง

อฏฺฐตึเส อิโต กปฺเป ตโย เต จกฺกวตฺติโน

รุจิ อุปรุจิ เจว มหารุจิ ตติยโก.

ในกัปที่ ๓๘ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓ ชาติ ชาติที่ ๑ พระนามว่ารุจิ ชาติที่ ๒ พระนามว่าอุปรุจิ และชาติที่ ๓ พระนามว่ามหารุจิ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุปีฐิโย <655> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุจินฺติกตฺเถรสฺสาปทานํ ทุติยํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุปีฐิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุปีฐิยเถราปทานที่ ๒ จบ