๑. สุธาปิณฑิยเถราปทาน (๙๑) เล่ม ๓๒

๑๐. สุธาวรรค

๑. สุธาปิณฑิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระสุธาปิณฑิยเถระ

ว่าด้วยผลบุญของผู้บูชาไม่อาจนับได้

(ท่านพระสุธาปิณฑิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๙๓} [๑] ใคร ๆ ไม่อาจจะนับบุญของบุคคลผู้บูชาพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า หรือพระสาวกผู้สมควรบูชา ผู้ล่วงธรรมเป็นเหตุให้เนิ่นช้าได้แล้ว ผู้ข้ามความโศกและความร่ำไรได้แล้วว่า ‘บุญนี้มีประมาณเท่านี้’ ได้[๒] ใคร ๆ ไม่อาจจะนับบุญของบุคคลผู้บูชาปูชารหบุคคลเหล่านั้น เช่นนั้น ผู้ดับเย็นแล้ว ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ๆ ว่า ‘บุญนี้มีประมาณเท่านี้’ ได้[๓] การที่บุคคลในโลกนี้พึงครองความเป็นใหญ่แห่งทวีปทั้ง ๔ ก็ยังไม่ถึงเสี่ยวที่ ๑๖ แห่งการบูชานี้

[๔] เรามีใจเลื่อมใสได้ใส่ก้อนปูนขาวไว้ในระหว่างแผ่นอิฐที่พระเจดีย์ แห่งพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะผู้เลิศกว่านรชน[๕] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการปฏิสังขรณ์[๖] ในกัปที่ ๓๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๓ พระองค์ มีพระนามว่าปฏิสังขาระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ

[๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุธาปิณฑิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สุธาปิณฑิยเถราปทานที่ ๑

๒. สุปีฐิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระสุปีฐิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายตั่ง

(ทานพระสุปีฐิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๙๔} [๘] เรายินดี มีจิตโสมนัส ได้ถวายตั่งอันสวยงามแด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าติสสะผู้เป็นนาถะของโลก ผู้เป็นเผ่าพันธุ์แห่งพระอาทิตย์[๙] ในกัปที่ ๓๘ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้เป็นพระราชาพระนามว่ามหารุจิ โภคสมบัติอันไพบูลย์และที่นอนมิใช่น้อยได้มีแก่เรา[๑๐] เรามีใจผ่องใสได้ถวายตั่งแด่พระพุทธเจ้าแล้วจึงได้เสวยกรรม ของตนที่ตนได้ทำไว้ดีแล้วในกาลก่อน[๑๑] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายตั่งใดไว้ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายตั่ง