๕. ปิลินทวัจฉเถราปทาน (๑๕) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ สุเมเธ อคฺคปุคฺคเล

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ถูปปูชํ อกาสหํ.

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสุเมธะ ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ทรงเป็นบุคคลผู้เลิศ เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดีได้ทำการบูชาพระสถูป

เย จ ขีณาสวา ตตฺถ ฉฬภิญฺญา มหิทฺธิกา

เตหํ ตตฺถ สมาเนตฺวา สํฆภตฺตํ อกาสหํ.

ในสมาคมนั้น พระขีณาสพเหล่าใดผู้ได้อภิญญา ๖ มีฤทธิ์มาก ข้าพเจ้าได้นิมนต์พระขีณาสพเหล่านั้นมา แล้วทำสังฆภัตถวาย ณ สมาคมนั้น

สุเมธสฺส ภควโต อุปฏฺฐาโก ตทา อหุ

สุเมโธ นาม นาเมน อนุโมทิตฺถ โส ตทา.

ครั้งนั้น มีภิกษุอุปัฏฐากของพระผู้มีพระภาค พระนามว่าสุเมธะ ภิกษุนั้นก็มีนามว่าสุเมธะ ได้อนุโมทนา ในครั้งนั้น

เตน จิตฺตปฺปสาเทน วิมานํ อุปปชฺชหํ

ฉฬาสีติสหสฺสานิ อจฺฉราโย รมึสุ เม.

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าได้เกิดในวิมาน นางอัปสร ๘๖,๐๐๐ นาง รื่นรมย์กับข้าพเจ้า

มเมว อนุวตฺตนฺติ สพฺพกาเมหิ ตา สทา

อญฺเญ เทเว อภิโภมิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ.

นางอัปสรเหล่านั้น ประพฤติตามความต้องการ ของข้าพเจ้าทุกอย่าง ในทุกสมัย ข้าพเจ้าก็ได้ปกครองเทวดาเหล่าอื่น นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

ปญฺจวีสติกปฺปมฺหิ วรุโณ นาม ขตฺติโย

วิสุทฺธโภชโน อาสึ จกฺกวตฺตี อหํ ตทา.

ในกัปที่ ๒๕ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าวรุณะ มีโภชนาหารสะอาดในครั้งนั้น

น เต พีชํ ปวปฺปนฺติ นปิ นียนฺติ นงฺคลา

อกฏฺฐปากิมํ สาลึ ปริภุญฺชนฺติ มานุสา.

มนุษย์เหล่านั้นไม่ต้องหว่านพืช ไม่ต้องนำไถไปนา บริโภคข้าวสาลีที่ไม่ต้องหุงด้วยฟืน

ตตฺถ รชฺชํ กริตฺวาน เทวตฺตํ ปุน คจฺฉหํ

ตทาปิ เอทิสา มยฺหํ นิพฺพตฺตา โภคสมฺปทา.

ข้าพเจ้าครั้นครองราชสมบัติในอัตภาพนั้น ได้ไปเกิดเป็นเทวดาอีก แม้ในครั้งนั้น โภคสมบัติเช่นนี้ก็ได้บังเกิดแก่ข้าพเจ้า

น มํ มิตฺตา อมิตฺตา วา หึสนฺติ สพฺพปาณิโน

สพฺเพสํ จ ปิโย โหมิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ.

สัตว์ทั้งปวงทั้งที่เป็นมิตรหรือมิใช่มิตร ย่อมไม่เบียดเบียนข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นที่รักของสัตว์ทั้งปวง นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม

ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ คนฺธเลปสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้ถวายทานไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไล้ทาของหอม

อิมสฺมึ ภทฺทเก กปฺเป เอโก อาสึ ชนาธิโป

มหานุภาโว ราชิสิ <342> จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในภัทรกัปนี้ ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑ ชาติ เป็นใหญ่กว่าชน เป็นผู้มีพลานุภาพมาก

โสหํ ปญฺจสุ สีเลสุ ฐเปตฺวา ชนตํ พหุํ.

ปาเปตฺวา สุคตึเยว เทวตานํ ปิโย อหุํ.

ข้าพเจ้านั้น ตั้งมั่นในศีล ๕ ได้พาหมู่ชนจำนวนมากให้ถึงสุคติ ได้เป็นที่รักของเทวดาทั้งหลาย

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิลินฺทวจฺโฉ เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปิลินฺทวจฺฉตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปิลินทวัจฉเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปิลินทวัจฉเถราปทานที่ ๕ จบ