๗. ลพุชผลทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

นัยว่า ท่านพระอวฏผลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อวฏผลิยเถราปทานที่ ๖

๗. ลพุชผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระลพุชผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายขนุนสำมะลอ

(ท่านพระลพุชผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๕๗} [๓๒] ครั้งนั้น เราเป็นคนเฝ้าสวนอยู่ในพระนครพันธุมดีได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลีเสด็จเหาะไปในอากาศ[๓๓] เราได้หยิบผลขนุนสำมะลอถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดพระพุทธเจ้าผู้มีพระยศใหญ่ทรงประทับยืนอยู่ในอากาศนั่นเอง ทรงรับประเคนแล้ว[๓๔] พระพุทธเจ้าพระองค์นั้นทำให้เราเกิดความปลื้มใจ นำความสุขมาให้ในปัจจุบัน เราถวายผลไม้แด่พระพุทธเจ้าด้วยใจอันเลื่อมใสแล้ว[๓๕] ได้ประสบปีติอันไพบูลย์ เป็นสุขยอดเยี่ยมในครั้งนั้น รัตนะเกิดขึ้นแก่เราผู้เกิดในที่นั้น ๆ

[๓๖] ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ เราได้ถวายผลไม้ใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้

[๓๗-๓๙] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า เราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระลพุชผลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ลพุชผลทายกลราปทานที่ ๗

๘. ปิลักขผลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปิลักขผลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายลูกไม้เลียบ

(ท่านพระปิลักขผลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๕๘} [๔๐] เราได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสีผู้มีพระยศใหญ่ ที่ราวป่า จึงมีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ถวายลูกไม้เลียบ[๔๑] ในกัปที่ ๑,๘๐๐ เราได้ถวายผลไม้ใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้[๔๒-๔๔] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล