๑๐. นิมิตตพยากรณิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

อชฺโฌคเหตฺวา หิมวนฺตํ มนฺเต วาเจมหนฺตทา

จตุปญฺญาสสหสฺสานิ สิสฺสา มยฺหํ อุปฏฺฐหุํ ฯ

อธิตา เวทคู สพฺเพ ฉฬงฺเค ปารมึ คตา

สกวิชฺชาหุปตฺถทฺธา หิมวนฺเต วสนฺติ เต ฯ

จวิตฺวา ตุสิตา กายา เทวปุตฺโต มหายโส

อุปฺปชฺชิ มาตุกุจฺฉิสฺมึ สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต ฯ

สมฺพุทฺเธ อุปปชฺชนฺเต ทสสหสฺสิ กมฺปถ

อนฺธา จกฺขุํ อลภึสุ อุปฺปชฺชนฺตมฺหิ นายเก ฯ

ฉปฺปการมกมฺปิตฺถ ๑ เกวลา วสุธา อยํ

นิคฺโฆสสทฺทํ สุตฺวาน วิมฺหยึสุ ๒ มหาชนา ฯ

สพฺเพ ชนา สมาคมฺม อคญฺฉฉ มม สนฺติเก

วสุธายํ ปกมฺปิตฺถ กึวิปาโก ภวิสฺสติ ฯ

วิทสฺสามิ ๓ ตทา เตสํ มา ภายิตฺถ นตฺถิ โว ภยํ

วิสฺสฏฺฐา โหถ สพฺเพปิ อุปฺปาโทยํ สุขตฺถิโก ๔ ฯ

อฏฺฐเหตูหิ สมฺผสฺสา วสุธายํ ปกมฺปติ

ตถา นิมิตฺตา ทิสฺสนฺติ โอภาโส วิปุโล มหา ฯ

อสํสยํ พุทฺธเสฏฺโฐ อุปฺปชฺชิสฺสติ จกฺขุมา

สญฺญาเปตฺวาน ชนตํ ปญฺจ สีเล กเถสหํ ฯ

สุตฺวาน ปญฺจ สีลานิ พุทฺธุปฺปาทญฺจ ทุลฺลภํใ

อุพฺเพงฺคชาตา สุมนา ตุฏฺฐหฏฺฐา อเหสุ เต ฯ

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ นิมิตฺตํ วิยากรึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พฺยากรณสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นิมิตฺตพฺยากรณิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

นิมิตฺตพฺยากรณิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

สาลกุสุมิโย เถโร ปูชา นิพฺพาปโกปิจ

เสตุโท ตาลวณฺฏิ จ อวฏํ ลพุชมฺปโท

มิลกฺขุ ปฏิภาณี จ เวยฺยากรณิโย ทิชา

เทฺวสตฺตติ จ คาถาโย คณิตาโย วิภาวิภิ ฯ

สาลปุปฺผิวคฺโค สตฺตจตฺตาฬีโส ฯ

_______________________

อฏฺฐจตฺตาฬีโส นฬมาลิวคฺโค

ปฐมํ นฬมาลิยตฺเถราปทานํ (๔๗๑)

๑ ม. รวนฺติ ฯ ยุ. รวนฺเต ฯ ๒ ยุ. อนุคชฺชา ฯ ๓ ม. ยุ. สพฺพาภา ฯ

๑ ม. สพฺพาการํ ปกมฺปิตฺถ ฯ ยุ. ฉพฺพิการํ ... ฯ ๒ ม. ยุ. อุพฺพิชฺชึสุ ฯ

๓ ม. อวจาสึ ตทา เตสํ ฯ ยุ. อวจาสิ ... ฯ ๔ ม. สุวตฺถิโก ฯ

ครั้งนั้น เราได้เข้าไปป่าหิมวันต์บอกมนต์ ศิษย์ ๕,๔๐๐ คน ได้อุปัฎฐากเรา ศิษย์เหล่านั้นล้วนเป็นนักศึกษา รู้จบไตรเพทถึงความเต็มเปี่ยมในธรรมมีองค์ ๖ พวกเขาถือตัวจัดเพราะวิทยาของตน อยู่ในป่าหิมวันต์ เทพบุตรผู้มียศใหญ่ เป็นผู้มีสติสัมปชัญญะ จุติจากชั้นดุสิตอุบัติในครรภ์แห่งมารดา เมื่อพระสัมพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นหมื่นโลกธาตุก็หวั่นไหว คนตาบอดก็มองเห็นได้ ในเมื่อพระผู้นำเสด็จอุบัติขึ้น พื้นพสุธานี้ทั้งสิ้นสั่นสะเทือน ๖ ประการ มหาชนได้สดับเสียงกึกก้องแล้ว พากันแย้มสรวล ชนทั้งปวงประชุมกันแล้ว ได้พากันไปยังสำนักของเรา ถามว่าพื้นพสุธานี้สั่นสะเทือนจักมีผลเป็นอย่างไร ครั้งนั้น

เราได้พยากรณ์แก่เขาทั้งหลายว่า อย่ากลัวเลยไม่มีภัยแก่ท่านทั้งหลาย ท่านทุกๆ คนจงเบาใจเถิด ความเกิดนี้ประกอบด้วยสุขประโยชน์ พื้นพสุธาอันเหตุ ๘ ประการถูกต้องแล้ว ย่อมจะสั่นสะเทือน นิมิตย่อมจะปรากฏโดยอาการเช่นเดียวกัน แสงสว่างอันไพบูลย์ใหญ่โตก็เช่นนั้น พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ผู้มีจักษุ จักเสด็จอุบัติขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย เรายังประชุมชนให้เข้าใจดีแล้ว ได้บอกเบญจศีล พวกเขาได้สดับเบญจศีลแล้วคิดว่า การเสด็จอุบัติของพระพุทธเจ้า ยากที่จะหาได้เป็นผู้เกิดอุพเพงคาปีติ มีใจโสมนัส ยินดีร่าเริง ในกัปที่ ๙๒ แต่กัปนี้ เราได้พยากรณ์นิมิตใด ด้วยการพยากรณ์นิมิตนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการพยากรณ์ เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ...

พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระนิมิตตพยากรณิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ นิมิตตพยากรณิยเถราปทาน.

----------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สาลกุสุมิยเถราปทาน ๖. อวฏผลิยเถราปทาน

๒. จิตกปูชกเถราปทาน ๗. ลพุชผลทายกเถราปทาน

๓. จิตกนิพพาปกเถราปทาน ๘. มิลลักขุผลทายกเถราปทาน๔. เสตุทายกเถราปทาน ๙. สยัมปฏิภาณิยเถราปทาน

๕. สุมนตาลวัณฏิยเถราปทาน ๑๐. นิมิตตพยากณิยเถราปทาน

บัณฑิตคำนวณคาถาได้ ๗๒ คาถา.

จบ สาลปุปผิวรรคที่ ๔๗.