๑๐. นิมิตตพยากรณิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

นัยว่า ท่านพระสยัมปฏิภาณิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สยัมปฏิภาณิยเถราปทานที่ ๙

๑๐. นิมิตตพยากรณิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระนิมิตตพยากรณิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการพยากรณ์นิมิต

(ท่านพระนิมิตตพยากรณิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๐} [๕๙] ในกาลนั้น เราได้เข้าไปป่าหิมพานต์บอกมนต์ ศิษย์ ๕,๔๐๐ คน ได้อุปัฏฐากเรา

[๖๐] ศิษย์เหล่านั้นล้วนเป็นนักศึกษา รู้จบไตรเพท ได้รับความสำเร็จในศาสตร์ ๖ อย่าง พวกเขากระด้างจัดเพราะความรู้ของตนอยู่ในป่าหิมพานต์[๖๑] เทพบุตรผู้มียศใหญ่ มีสติสัมปชัญญะจุติจากชั้นดุสิตอุบัติในครรภ์แห่งมารดา

[๖๒] เมื่อพระสัมพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้นแล้ว หมื่นโลกธาตุก็ไหวสะเทือน คนตาบอดก็มองเห็นได้ในเมื่อพระผู้นายกเสด็จอุบัติขึ้น[๖๓] พื้นพสุธานี้ทั้งสิ้นสั่นสะเทือนเพราะเหตุ ๖ ประการ มหาชนได้สดับ เสียงกึกก้อง แล้วพากันแย้มสรวล

[๖๔] ชนทั้งปวงชุมนุมกันแล้วได้ไปยังสำนักของเราถามว่า “พื้นพสุธานี้สั่นสะเทือน จักมีผลเป็นอย่างไร,,

[๖๕] ในกาลนั้น เราได้พยากรณ์แก่เขาทั้งหลายว่า “อย่ากลัวเลยไม่มีภัยแก่ท่านทั้งหลายดอก ทุก ๆ ท่านจงเบาใจเถิด อุบัติการณ์นี้ประกอบด้วยความสุขและประโยชน์”[๖๖] พื้นพสุธาอันเหตุ ๘ ประการถูกต้องแล้วย่อมจะสั่นสะเทือนนิมิตย่อมจะปรากฏโดยอาการเช่นเดียวกัน แสงสว่างอันไพบูลย์ใหญ่โตก็เช่นนั้น[๖๗] พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ผู้มีพระจักษุจักเสด็จอุบัติขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย,, เรายังประชุมชนให้เข้าใจดีแล้วได้บอกเบญจศีล[๖๘] พวกเขาได้สดับเบญจศีลแล้วคิดว่าการเสด็จอุบัติของพระพุทธเจ้ายากที่จะหาได้ จึงเกิดอุพเพงคาปีติ มีใจโสมนัสยินดีร่าเริงกัน[๖๙] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้พยากรณ์นิมิตไว้ ด้วยการพยากรณ์นิมิตนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการพยากรณ์[๗๐-๗๒] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระนิมิตตพยากรณิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ นิมิตตพยากรณิยเถราปทานที่ ๑๐

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สาลกุสุมิยเถราปทาน ๒. จิตกปูชกเถราปทาน

๓. จิตกนิพพาปกเถราปทาน ๔. เสตุทายกเถราปทาน

๕. สุมนตาลวัณฏิยเถราปทาน ๖. อวฏผลิยเถราปทาน

๗. ลพุชผลทายกเถราปทาน ๘. ปิลักขผลทายกเถราปทาน

๙. สยัมปฏิภาณิยเถราปทาน ๑๐. นิมิตตพยากรณิยเถราปทาน

บัณฑิตคำนวณคาถาได้ ๗๒ คาถา

จบ สาลปุปผิวรรคที่ ๔๗

๔๘. นฬมาลิวรรค

๑. นฬมาลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระนฬมาลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายพวงดอกอ้อ

(ท่านพระนฬมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๑} [๑] เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระฉวีวรรณดังทอง ผู้สมควรรับเครื่องบูชา เป็นนายกของโลก กำลังเสด็จไปทางชายป่าใหญ่[๒] เราหยิบพวงดอกอ้อและออกไปในทันที ได้พบพระสัมพุทธเจ้า ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ ณ ที่นั้น[๓] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้บูชาพวงดอกอ้อแด่พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นพระทักขิไณยบุคคล ผู้มีความเพียรใหญ่ ทรงอนุเคราะห์โลกทั้งสิ้น[๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาดอกไม้ไว้ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๕] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ถอนภพทั้งปวงขึ้นได้หมดแล้ว ตัดกิเลสเครื่องผูกขาดดังช้างตัดเชือกแล้ว เป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่[๖] การที่เราได้มาในสำนักของพระพุทธเจ้าของเรานี้เป็นการมาดีแล้วหนอ วิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราก็ได้ทำเสร็จแล้ว