๙. สุมนเถราปทาน (๖๙) เล่ม ๓๒

๙. สุมนเถราปทาน

บุพประวัติของพระสุมนเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกมะลิ

(ท่านพระสุมนเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๗๑} [๖๒] ในกาลนั้นเราเป็นนายมาลาการมีนามว่าสุมนะได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลี ผู้ทรงสมควรรับเครื่องบูชาของชาวโลก[๖๓] เราจึงใช้มือทั้งสองประคองดอกมะลิที่บานดีแล้วบูชาแด่พระพุทธ เจ้าพระนามว่าสิขีผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก[๖๔] ด้วยการบูชาด้วยดอกไม้นี้และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราไม่รู้ จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๖๕] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๖๖] ในกัปที่ ๒๖ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ มียศมาก สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ[๖๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสุมนเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการ ฉะนี้แล

จบ สุมนเถราปทานที่ ๙

๑๐. ปุปผจังโกฏิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปุปผจังโกฏิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผอบดอกอังกาบ

(ท่านพระปุปผจังโกฏิยเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๗๒} [๖๘] พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีผู้ประเสริฐสุดดุจราชสีห์ผู้ไม่ครั่นคร้าม ดุจพญาครุฑผู้เลิศกว่ามวลนกทั้งหลาย ดุจพญาเสือโคร่งตัวประเสริฐ ดุจไกรสรราชสีห์ผู้มีชาติสูง[๖๙] พระองค์ผู้เป็นสรณะแห่งโลกทั้ง ๓ ผู้ไม่ทรงหวั่นไหว ผู้ไม่ทรงปราชัย ผู้เลิศกว่าบรรดาผู้ฆ่ากิเลส ประทับนั่งมีหมู่ภิกบุสงฆ์แวดล้อมแล้ว[๗๐] ข้าพระองค์เอาดอกอังกาบที่บานดีแล้วใส่ไว้ในผอบ ได้บูชา พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดพร้อมทั้งผอบใหญ่นั่นเอง

[๗๑] ข้าแต่พระองค์ผู้จอมมนุษย์ ผู้องอาจในหมู่นรชน ข้าพระองค์ละความชนะและความพ่ายแพ้ได้แล้ว บรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหวด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น[๗๒] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ ข้าพระองค์ได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๗๓] ในกัปที่ ๓๐ ถ้วนแต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าเทวภูติ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ