๘. ธชทายกเถราปทาน (๕๘) เล่ม ๓๒

[๕๕] ในกัปที่ ๓,๔๐๐ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามเหมือนกัน ว่าสตจักขุ มีเดชานุภาพมาก มีกำลังมาก[๕๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปัญจทีปกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการ ฉะนี้แล

จบ ปัญจทีปกเถราปทานที่ ๗

๘. ธชทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระธชทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายธงและบำรุง

(ท่านพระธชทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๐} [๕๗] เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ได้ยกธงขึ้นปักไว้ที่ต้นโพธิ์ซึ่งเป็นต้น ไม้สูงสุด แห่งพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ[๕๘] เราเก็บใบโพธิ์ที่หล่นลงมาไปทิ้งข้างนอก เราได้ไหว้ต้นโพธิ์ อันอุดมเหมือนได้ถวายบังคมเฉพาะพระพักตร์พระสัมพุทธเจ้า[๕๙] ผู้หมดจดทั้งภายใน หมดจดทั้งภายนอก ผู้พ้นดีแล้ว หา อาสวะมิได้ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระทรงรู้ แจ้งโลก ผู้ควรรับเครื่องบูชา

[๖๐] พระศาสดาประทับยืนในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ แล้วได้ตรัส พระคาถาเหล่านี้ว่า “ด้วยการถวายธงและด้วยการบำรุงทั้งสอง อย่างนี้[๖๑] เขาจะไม่ไปสู่ทุคติตลอดแสนกัป จักได้เสวยความเป็นเทวดา มีความงดงามมิใช่น้อยในเทวดาทั้งหลาย

[๖๒] และเขาจักได้เป็นพระราชาในแว่นแคว้นหลายร้อยครั้ง จักได้ เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามชื่อว่าอุคคตะ[๖๓] เขาครั้นเสวยสมบัติแล้ว อันกุศลมูลตักเตือนแล้ว จักยินดียิ่ง ในศาสนาของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าโคดม”[๖๔] เรามีใจอันส่งไปเพื่อความเพียร สงบระงับ ไม่มีอุปธิ ทรง กายอันมีในที่สุดในศาสนาของพระสัมพุทธเจ้า

[๖๕] ในกัปที่ ๕๑,๐๐๐ ได้เป็นกษัตริย์หลายพระองค์ มีพระนามว่า อุคคตะ ในกัปที่ ๕๐,๐๐๐ ถ้วน ได้เป็นกษัตริย์ผู้เป็นจอมเสนา มีพระนามว่าเขมะ[๖๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระธชทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล

จบ ธชทายกเถราปทานที่ ๘

๙. ปทุมเถราปทาน

บุพประวัติของพระปทุมเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกปทุมพร้อมด้วยธง

(ท่านพระปทุมเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๑} [๖๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงยังธรรมอันประเสริฐให้เป็นไป ทรงโปรยปรายฝนคืออมฤต ลงมาดับความเร่าร้อนมหาชนอยู่[๖๘] เรายืนถือดอกปทุมพร้อมทั้งธงอยู่ในที่ไกล ๒๕๐ ชั่วธนู มีใจ โสมนัสได้โยนดอกปทุมพร้อมด้วยธงขึ้นไปในอากาศ เพื่อบูชา พระมุนีทรงพระนามว่าปทุมุตตระ[๖๙] และเมื่อดอกปทุมกำลังลอยมา ความอัศจรรย์ก็เกิดมีในขณะ นั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ประเสริฐกว่านรชนทรงทราบความ ดำริของเรา ทรงรับไว้แล้ว[๗๐] พระศาสดาทรงรับดอกปทุมอันอุดมด้วยพระหัตถ์อันประเสริฐแล้ว ประทับยืนในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า[๗๑] “ผู้ใดโยนดอกปทุมนี้มาในพระสัพพัญญูผู้เป็นผู้นำสูงสุด เรา จักพยากรณ์ผู้นั้น ท่านทั้งหลายจงตั้งใจฟังคำเรากล่าวเถิด

[๗๒] ผู้นั้นจักเป็นจอมเทวดาเสวยเทวรัชสมบัติตลอด ๓๐ กัป จักได้ เป็นพระราชาในแผ่นดิน ครอบครองแผ่นดิน ๗๐๐ ครั้ง[๗๓] เขาจักถือเอาอัตภาพในภพนั้นแล้ว จักได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ในกาลนั้น สายฝนดอกปทุมจักตกจากอากาศมากมาย