พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ปทุมเกสริยวรรค
๗. อารามทายกเถราปทาน (๓๐๗) เล่ม ๓๒
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๐๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในปทุมเกสริยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ปทุมเกสริยวรรค อารามทายกเถราปทาน (๓๐๗) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๗๘–๔๗๙
[๓๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ สัมปสาทิกเถราปทานที่ ๖
๗. อารามทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระอารามทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาราม
(ท่านพระอารามทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๐๙} [๓๒] เราได้สร้างอารามถวาย แด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า สิทธัตถะ ใกล้หมู่ไม้มีเงาร่มเย็น มีฝูงนกเข้าอยู่อาศัย[๓๓] เราได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีกิเลส สมควรรับเครื่องบูชา เราจึงน้อมถวายอารามกะพระองค์ผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน[๓๔] เรามีจิตโสมนัสยินดีได้ถวายผลไม้และดอกไม้ ลำดับนั้น เรา เกิดความเลื่อมใสน้อมถวายทานนั้น[๓๕] เราได้ถวายทานแด่พระพุทธเจ้าด้วยใจอันผ่องใส ผลบังเกิด แก่เราในภพที่เกิด
[๓๖] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายอารามใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาราม[๓๗] ในกัปที่ ๓๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่ามุทุสีตละ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๓๘] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอารามทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ อารามทายกเถราปทานที่ ๗
๘. อนุเลปทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระอนุเลปทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการฉาบทาสี
(ท่านพระอนุเลปทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๓๑๐} [๓๙] เราได้พบพระสาวกของพระพทธเจ้าพระนามว่าอัตถทัสสีผู้เป็นมุนี เราจึงได้เข้าไปหาท่านซึ่งกำลังทำนวกรรมอยู่ที่สีมา[๔๐] และเมื่อนวกรรมสำเร็จแล้ว เราได้ให้การฉาบทาสี เรามีจิต เลื่อมใสมีใจโสมนัสในพระสงฆ์สาวกผู้เป็นเขตบุญอันยอดเยี่ยม
จบ ๗. อารามทายกเถราปทาน (๓๐๗)