๖. สัมปสาทิกเถราปทาน (๓๐๖) เล่ม ๓๒

๖. สัมปสาทิกเถราปทาน

บุพประวัติของสัมปสาทิกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสคุณวิเศษ

(ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๐๘} [๒๔] ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้เป็นพระพุทธวีรเจ้า พระองค์พ้นแล้ว ในที่ทั้งปวง ข้าพระองค์เป็นผู้ถึงความวิบัติ ขอพระองค์ ได้โปรดเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์นั้นด้วยเถิด[๒๕] พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้เป็นบุคคลไม่มีใครเปรียบ ในโลกทรงพยากรณ์แก่เราว่า “พระสงฆ์เสมอด้วยมหาสมุทร ประมาณมิได้ สูงสุด[๒๖] ท่านจงทำจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์นั้น ผู้ปราศจากธุลีกิเลส ผู้ เป็นเขตบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด ดังปลูกพืชที่ดีไว้ฉะนั้น”[๒๗] พระสัพพัญญูผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชนตรัสไว้ ดังนี้ ทรงพร่ำสอนเราอย่างนี้แล้วเสด็จเหาะขึ้นสู่พื้นเวหาส[๒๘] เมื่อพระสัพพัญญูผู้องอาจในหมู่นรชนพอเสด็จไปไม่นาน เรา ก็ถึงกาลกิริยาแล้วได้อุบัติยังชั้นดุสิต

[๒๙] ในกาลนั้น เราทำจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์ผู้ปราศจากธุลีกิเลส ผู้เป็นเขตบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุดแล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัป[๓๐] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ความเลื่อมใสในกาลนั้น ด้วยความเลื่อมใสนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส

[๓๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สัมปสาทิกเถราปทานที่ ๖

๗. อารามทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระอารามทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายอาราม

(ท่านพระอารามทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๐๙} [๓๒] เราได้สร้างอารามถวาย แด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่า สิทธัตถะ ใกล้หมู่ไม้มีเงาร่มเย็น มีฝูงนกเข้าอยู่อาศัย[๓๓] เราได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีกิเลส สมควรรับเครื่องบูชา เราจึงน้อมถวายอารามกะพระองค์ผู้เป็นพระโลกเชษฐ์ ผู้องอาจในหมู่นรชน[๓๔] เรามีจิตโสมนัสยินดีได้ถวายผลไม้และดอกไม้ ลำดับนั้น เรา เกิดความเลื่อมใสน้อมถวายทานนั้น[๓๕] เราได้ถวายทานแด่พระพุทธเจ้าด้วยใจอันผ่องใส ผลบังเกิด แก่เราในภพที่เกิด