๒. สรรพคันธิยเถราปทาน (๓๐๒) เล่ม ๓๒

คนฺธมาลํ มยา ทินฺนํ วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

อทาสึ อุชุภูตสฺส โกเสยฺยวตฺถมุตฺตมํ.

ข้าพเจ้าได้ถวายของหอมและดอกไม้แด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ได้ถวายผ้าไหมอย่างดีแด่พระองค์ผู้ซื่อตรง

เอกนวุเติ อิโต กปฺเป ยํ คนฺธมททึ ตทา <1100>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ คนฺธทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายของหอมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายของหอม

อิโต ปณฺณรเส กปฺเป สุเจโฬ <1101> นาม ขตฺติโย.

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๕ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าสุเจฬะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สพฺพคนฺธิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สพฺพคนฺธิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสัพพคันธิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สัพพคันธิยเถราปทานที่ ๒ จบ