๓. ปรมันนทายกเถราปทาน (๓๐๓) เล่ม ๓๒

กณิการํว โชตนฺตํ อุทยนฺตํว ภาณุมํ

วิปสฺสึ อทฺทสํ พุทฺธํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้โชติช่วงดังดอกกรรณิการ์มีพระรัศมีรุ่งเรืองดังดวงอาทิตย์อุทัย ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อภิเนสึ สกํ ฆรํ

อภิเนตฺวาน สมฺพุทฺธํ ปรมนฺนมทาสหํ.

ข้าพเจ้าประนมมือ นำเสด็จมายังเรือนของตน ครั้นนำเสด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาถึงแล้ว ได้ถวายข้าวอย่างดีเยี่ยม

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ปรมนฺนมทึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปรมนฺนสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายข้าวอย่างดีเยี่ยมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายข้าวอย่างดีเยี่ยม

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปรมนฺนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปรมนฺนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปรมันนทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

ปรมันนทายกเถราปทานที่ ๓ จบ