๔. ธรรมสัญญกเถราปทาน (๓๐๔) เล่ม ๓๒

วิปสฺสิโน ภควโต มหาโพธิมโห อหุ

รุกฺขฏฺฐสฺเสว สมฺพุทฺโธ <1102> โลกเชฏฺโฐ นราสโภ. <1103>

ได้มีการฉลองต้นมหาโพธิ์แห่งพระผู้มีพระภาค พระนามว่าวิปัสสี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ปรากฏเหมือนว่าประทับอยู่ที่ต้นโพธิ์

ภควา ตมฺหิ สมเย ภิกฺขุสํฆปุรกฺขโต

จตุสจฺจํ ปกาเสติ วาจาสภิมุทีรยํ.

สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคมีหมู่ภิกษุแวดล้อม ทรงเปล่งอาสภิวาจา ประกาศสัจจะ ๔

สงฺขิตฺเตน จ เทเสนฺโต วิตฺถาเรน จ เทสยิ <1104>

วิวฏฺฏจฺฉโท สมฺพุทฺโธ นิพฺพาเปสิ มหาชนํ.

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ทำลายกิเลสดุจหลังคาได้แล้ว ทรงแสดงโดยย่อ และทรงแสดงโดยพิสดาร ทรงช่วยมหาชนให้สงบเย็น

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข.

ข้าพเจ้าได้ฟังธรรมของพระองค์ ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่ ถวายอภิวาทแทบพระบาทของพระศาสดาแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศเหนือ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ธมฺมมสุณี ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ธมฺมสฺสวนสฺสิทํ ผลํ. <1105>

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ฟังธรรมในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการฟังธรรม

เตตฺตึสมฺหิ อิโต กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ

สุตวา นาม นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๓๓ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งมีพระนามว่าสุตวา เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ธมฺมสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ธมฺมสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระธรรมสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ธัมมสัญญกเถราปทานที่ ๔ จบ