๔. ธรรมสัญญกเถราปทาน (๓๐๔) เล่ม ๓๒

วิปสฺสิโน ภควโต มหาโพธิมโห อหุ

รุกฺขฏฺฐสฺเสว สมฺพุทฺโธ โลกเชฏฺโฐ นราสโภ ฯ

ภควา ตมฺหิ สมเย ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขโต

จตุสจฺจํ ปกาเสติ วาจาสภิมุทีรยํ ฯ

สงฺขิตฺเตน จ เทเสนฺโต วิตฺถาเรน จ เทสยิ ๓

วิวฏจฺฉโท สมฺพุทฺโธ นิพฺพาเปสิ มหาชนํ ฯ

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท ปกฺกามิ ๔ อุตฺตรามุโข ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ธมฺมมสุณึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ธมฺมสฺสวนสฺสิทํ ๑ ผลํ ฯ

เตตฺตึสมฺหิ อิโต กปฺเป เอโก อาสิ ๒ มหีปติ

สุตวา นาม นาเมน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ธมฺมสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ธมฺมสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ โป. ยุ. อติเนสึ ฯ ๒ โป. ยุ. อติเนตฺวา ฯ ๓ ม. ยุ. เทสยํ ฯ

๔ ม. ยุ. ปกฺกามึ ฯ

ได้มีการฉลองพระมหาโพธิแห่งพระผู้มีพระภาค พระนามว่าวิปัสสี พระสัมพุทธเจ้าเชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ปรากฏเหมือนว่าประทับอยู่ ณ โคนไม้โพธิ สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคแวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์ทรงประกาศ (อริย) สัจจะ ๔ ทรงเปล่งอาสภิวาจา พระสัมพุทธเจ้าผู้มีกิเลสดังหลังคาเปิด ทรงแสดงโดยย่อ และทรงแสดงโดยพิสดารแล้วทรงยังมหาชนให้ดับร้อน เราได้ฟังธรรมของพระองค์ เชษฐบุรุษของโลกผู้คงที่ ถวายบังคมแทบพระบาทของพระศาสดาแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศอุดร ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ฟังธรรมใดในกาลนั้น ด้วยการฟังธรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการฟังธรรม ในกัลปที่ ๓๓แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่ง เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีนามชื่อว่าสุตวา มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระธรรมสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ธรรมสัญญกเถราปทาน