๖. มัจฉทายกเถราปทาน (๒๖๖) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ อุกฺกุโส <1033> ตทา

มหนฺตํ มจฺฉํ ปคฺคยฺห สิทฺธตฺถสฺส มุนิโน อทํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นนกออก อาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ข้าพเจ้าได้คาบปลาตัวใหญ่มาถวาย แด่พระมุนีพระนามว่าสิทธัตถะ

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ มจฺฉมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ มจฺฉทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายปลาไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายปลา

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มจฺฉทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

มจฺฉทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระมัจฉทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

มัจฉทายกเถราปทานที่ ๖ จบ