๙. โพธิสิญจกเถราปทาน (๘๙) เล่ม ๓๒

๙. โพธิสิญจกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโพธิสิญจกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการรดนํ้าต้นโพธิพฤกษ์

(ท่านพระโพธิสิญจกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๙๑} [๔๖] ได้มีการฉลองต้นพระมหาโพธิ์ แห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า พระนามว่าวิปัสสี ในกาลนั้นเราบวชอยู่ก็ได้เข้าไปร่วม[๔๗] เราถือเอาดอกไม้และน้ำไปโปรยและรดที่ต้นโพธิ์ ด้วยกล่าวว่า “พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพ้นได้เองแล้วจักทรงยังสรรพสัตว์ให้พ้นด้วย ทรงดับเย็นได้เองแล้วจักทรงยังสรรพสัตว์ให้ดับเย็นด้วย”[๔๘] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้รดนํ้าต้นโพธิ์ใด ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการรดนํ้าต้นโพธิ์[๔๙] เมื่อกัปที่ ๓๓ กำลังเป็นไปอยู่ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นจอมชนรวม ๘ พระองค์ มีพระนามเหมือนกันว่าอุทกาเสจนะ[๕๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระโพธิสิญจกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ โพธิสิญจกเถราปทานที่ ๙

๑๐. ปทุมปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปทุมปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการโยนดอกปทุมขึ้นบูชา

(ท่านพระปทุมปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๙๒} [๕๑] เราเข้าไปยังป่าบัวบริโภคเหง้าบัวอยู่ ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้า พระนามว่าผุสสะผู้มีลักษณะอันประเสริฐ ๓๒ ประการ[๕๒] เราหยิบเอาดอกบัวโยนขึ้นไปในอากาศเพื่อบูชา เราระลึกถึงกรรมชั่วแล้วจึงออกบวชเป็นบรรพชิต[๕๓] ครั้นเราออกบวชแล้วมีกายและใจอันสำรวมดีแล้ว ละวจีทุจริต ชำระอาชีวะให้หมดจด

[๕๔] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชา ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๕๕] ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน ๑๘ พระองค์ มี พระนามเหมือนกันว่าปทุมภาสะ ในกัปที่ ๑๘ ได้เป็นพระเจ้าแผ่นดิน ๔๘ พระองค์[๕๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปทุมปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปทุมปุปผิยเถราปทานที่ ๑๐