๕. รังสิสัญญกเถราปทาน (๘๕) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ วาสํ กปฺเปสหํ ปุเร

อชินุตฺตรวตฺโถหํ วสามิ ปพฺพตนฺตเร.

เมื่อก่อน ข้าพเจ้าอาศัยอยู่ที่ภูเขาหิมพานต์ นุ่งห่มหนังสัตว์อยู่ในซอกภูเขา

สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ สตรํสึว ภาณุมํ

วนนฺตรคตํ ทิสฺวา สาลราชํว ปุปฺผิตํ.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ มีพระรัศมีรุ่งเรืองดุจดวงอาทิตย์ เสด็จเข้าแนวป่า งดงามเหมือนต้นพญาไม้สาละมีดอกบานสะพรั่ง

รํเส <648> จิตฺตํ ปสาเทตฺวา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

ปคฺคยฺห อญฺชลึ วนฺทึ สิรสา อุกฺกุฏี อหํ

ข้าพเจ้าจึงทำจิตให้เลื่อมใสในพระรัศมี ของพระวิปัสสีพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว นั่งกระโหย่งประคองอัญชลีเหนือศีรษะไหว้แล้ว

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ รํสิสญฺญายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความทรงจำในรัศมี

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา รํสิสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

รํสิสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระรังสิสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

รังสิสัญญกเถราปทานที่ ๕ จบ