๗. เอกฉัตติยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๗. เอกฉัตติยเถราปทาน

บุพประวัติของพระเอกฉัตติยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการกั้นร่มถวายพระพุทธองค์

(ท่านพระเอกฉัตติยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๔๗} [๓๗] แผ่นดินร้อนดังเพลิง แผ่นดินดุจมีเถ้ารึง กลบ พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระเสด็จจงกรมอยู่ที่กลางแจ้ง[๓๘] เรากั้นร่มขาวเดินทางไกลอยู่ ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าเข้าที่กลางแจ้งนั้นจึงเกิดความคิดขึ้นว่า[๓๙] “ภูมิภาคถูกพยับแดดแผ่คลุม แผ่นดินนี้จึงกลายเป็นเหมือน ถ่านเพลิง ลมพายุใหญ่ที่ยกสรีรกายให้ลอยขึ้นได้ก็ตั้งเค้าอยู่[๔๐] ความหนาว ความร้อนย่อมทำให้ลำบาก ขอให้ท่านรับร่มนี้อันเป็นเครื่องป้องกันลมและแดดไว้ เราจักให้ได้ส้มผัสความดับเย็น”[๔๑] พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้ทรงอนุเคราะห์ ประกอบด้วยพระกรุณา มีพระยศใหญ่ ทรงทราบความดำริของเราแล้วจึงทรงรับร่มไว้ในกาลนั้น[๔๒] เราได้เป็นจอมเทวดาเสวยราชสมบัติในเทวโลก ๓๐ กัป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช ๕๐๐ ครั้ง[๔๓] และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดยคณนานับมิได้ เราได้เสวยกรรมของตนซึ่งตนได้ก่อสร้างไว้ดีแล้วในปางก่อน

[๔๔] นี้เป็นชาติสุดท้ายของเรา ภพสุดท้ายกำลังเป็นไปอยู่ ถึงทุกวันนี้ชนทั้งหลายก็พากันกั้นร่มขาวให้เราตลอดกาลทุกเมื่อ[๔๕] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่กัปนี้ เราได้ถวายร่มใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายร่มนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายร่ม[๔๖-๔๘] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระเอกฉัตติยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เอกฉัตติยเถราปทานที่ ๗

๘. ชาติปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระชาติปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกมะลิ

(ท่านพระชาติปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๔๘} [๔๙] เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้มีพระยศใหญ่ เสด็จปรินิพพานแล้ว เราได้นำผอบซึ่งเต็มด้วยดอกไม้ไปบูชาพระสรีระ

[๕๐] เราทำจิตให้เลื่อมใสในบุญกรรมนั้นแล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นนิมมานรดี เราถึงจะไปอยู่ยังเทวโลกก็ยังประพฤติบุญกรรมอยู่[๕๑] ฝนดอกไม้ตกจากฟากฟ้าเพื่อเราตลอดกาลทั้งปวง เราเกิดในมนุษย์ก็เป็นพระราชาผู้มียศใหญ่