๗. เอกฉัตติยเถราปทาน เล่ม ๓๓

แผ่นดินร้อนดังถ่านเพลิง แผ่นดินดุจมีเถ้ารึงไหล

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ

เสด็จจงกรมอยู่ที่กลางแจ้ง

ข้าพเจ้ากั้นร่มขาวเดินทางไกล

เพราะเห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่กลางแจ้งนั้น

ข้าพเจ้าจึงเกิดความคิดอย่างนี้ว่า

ภาคพื้นปกคลุมด้วยพยับแดด

แผ่นดินนี้จึงเป็นเหมือนถ่านเพลิง

พายุใหญ่ที่จะพัดร่างกายให้ลอยขึ้นก็ปรากฏ

ความหนาว ความร้อน ย่อมทำให้ลำบาก

ขอพระองค์โปรดรับร่มนี้ไว้เป็นเครื่องกั้นลมและแดดเถิด

ข้าพเจ้าจักได้สัมผัสพระนิพพานบ้าง

ในครั้งนั้น พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ

ผู้ทรงอนุเคราะห์ ประกอบด้วยพระกรุณา

มีพระยศยิ่งใหญ่ ทราบความดำริของข้าพเจ้าแล้วทรงรับไว้

ข้าพเจ้าได้เป็นจอมเทพครองเทวสมบัติตลอด ๓๐ กัป

ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ชาติ

และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์นับชาติไม่ถ้วน

ข้าพเจ้าเสวยผลกรรมของตนที่ได้ทำไว้ดีแล้วในปางก่อน

ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายของข้าพเจ้า

ภพสุดท้ายกำลังเป็นไปอยู่

แม้ในวันนี้ชนทั้งหลายก็พากันกั้นร่มขาว

ให้ข้าพเจ้าตลอดกาลทุกเมื่อ

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ถวายร่มไว้ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการถวายร่ม

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระเอกฉัตติยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เอกฉัตติยเถราปทานที่ ๗ จบ