๗. เอกฉัตติยเถราปทาน เล่ม ๓๓

องฺคารชาตา ปฐวี กุกฺกุฬานุคตา มหิ

ปทุมุตฺตโร ภควา อพฺโภกาสมฺหิ จงฺกมิ ฯ

ปณฺฑรํ ฉตฺตมาทาย อทฺธานํ ปติปชฺชหํ

ตตฺถ ทิสฺวาน สมฺพุทฺธํ จิตฺตํ ๑ เม อุปปชฺชถ ฯ

มรีจิโมผุนา ๒ ภูมิ องฺคาราว มหี อยํ

อุปฏฺฐนฺติ ๓ มหาวาตา สรีรกายุเขปนา ๔ ฯ

สีตํ อุณฺหํ วิหนติ ๕ วาตาตปนิวารณํ

ปฏิคฺคณฺห อิมํ ฉตฺตํ ผสฺสยิสฺสามิ นิพฺพุตึ ฯ

อนุกมฺปโก การุณิโก ปทุมุตฺตโร มหายโส

มม สงฺกปฺปมญฺญาย ปฏิคฺคณฺหิ ตทา ชิโน ฯ

ตึสกปฺปานิ เทวินฺโท เทวรชฺชมการยึ

สตานํ ปญฺจกฺขตฺตุํ จ จกฺกวตฺติ อโหสหํ ฯ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ

อนุโภมิ สกํ กมฺมํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน ฯ

อยํ เม ปจฺฉิมา ชาติ จริโม วตฺตเต ภโว

อชฺชาปิ เสตฉตฺตํ เม สพฺพกาลํ ธรียติ ฯ

สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ฉตฺตมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ฉตฺตทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกฉตฺติโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกฉตฺติยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. วิตฺติ ฯ ๒ ม. มรีจิโยตฺถฏา ฯ ยุ. มรีจิโวผุฏา ฯ ๓ ม. อุปหนฺติ ฯ

ยุ. อุปวายนฺติ ฯ ๔ ม. สรีรสฺสาสุเขปนา ฯ ยุ. สรีรสฺสานุเขปนา ฯ ๕ ม. วิหนนฺตํ ฯ

ยุ. วิหรนฺติ ฯ

แผ่นดินร้อนดังเพลิง แผ่นดินดุจมีเถ้ารึงไหล พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตระ เสด็จจงกรมอยู่ที่กลางแจ้ง เรากั้นร่มขาวเดินทางไป ได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าเข้าที่กลางแจ้งนั้น แล้วเกิดความคิดขึ้นว่า ภูมิภาคถูกพยับแดดแผ่คลุม แผ่นดินนี้จึงกลายเป็นเหมือนถ่านเพลิง ลมพายุใหญ่ที่ทำสรีรกายให้ลอยขึ้นได้ ตั้งขึ้นอยู่ หนาวร้อน ย่อมทำให้ลำบาก ขอได้โปรดรับร่มนี้ อันเป็นเครื่องป้องกันลมและแดดเถิด ข้าพระองค์จักถูกต้องนิพพาน พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตระผู้ทรงอนุเคราะห์ ประกอบด้วยพระกรุณา มีพระยศใหญ่ ทรงทราบความดำริของเราแล้ว ทรงรับไว้ในกาลนั้นเราได้เป็นจอมเทวดาเสวยราชสมบัติในเทวโลก ๓๐ กัป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช ๕๐๐ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์ โดยคณนานับมิได้ เราได้เสวยกรรมของตนซึ่งตนได้ก่อสร้างไว้ดีแล้วในปางก่อน นี้เป็นชาติสุดท้ายของเรา ภพที่สุดกำลังเป็นไป ถึงทุกวันนี้ชนทั้งหลายก็พากันกั้นเศวตฉัตรให้เราตลอดกาลทุกเมื่อ ในกัปที่แสนแต่กัปนี้ เราได้ถวายร่มนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งการถวายร่ม เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกฉัตติยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกฉัตติยเถราปทาน.