๖. ปทปูชกเถราปทาน (๒๙๖) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ อโหสึ กินฺนโร ตทา

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ ปีตรํสึว ภาณุมํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นกินนรอาศัยอยู่ที่ภูเขาหิมพานต์ ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส มีพระรัศมีรุ่งเรืองดุจดวงจันทร์

อุเปโตปิ ตมหํ พุทฺธํ <1088> วิปสฺสึ โลกนายกํ

จนฺทนํ ตครํ วาปิ ปาเท โอสิญฺจหํ ตทา.

เวลานั้น ข้าพเจ้าได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลกแล้วได้ใช้(น้ำ) แก่นจันทน์และกฤษณารดลงที่พระบาท

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปทํ <1089> อภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปทปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้บูชาพระบาทไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระบาท

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทปูชโก <1090> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปทปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปทปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปทปูชกเถราปทานที่ ๖ จบ