๗. เทสกิตติกเถราปทาน (๒๙๗) เล่ม ๓๒

อุปสาลฺหานาโมหํ <1091> อโหสึ พฺราหฺมโณ ตทา

กานนํ วนโมคยฺห <1092> โลกเชฏฺฐํ นราสภํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์มีนามว่าอุปสาลหกะ เข้าไปยังป่าดงทึบ ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ทรงองอาจกว่านรชน

ทิสฺวาน วนฺทึ ปาเทสุ โลกาหุติปฏิคฺคหํ

ปสนฺนจิตฺตํ มํ ญตฺวา พุทฺโธ อนฺตรธายถ.

ผู้สมควรรับเครื่องบูชาของชาวโลก แล้วจึงกราบแทบพระยุคลบาท พระพุทธเจ้าทรงทราบว่า ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใสแล้ว ก็ทรงหายไป

กานนา อภินิกฺขมฺม พุทฺธเสฏฺฐํ อนุสฺสรึ

ตนฺเทสํ กิตฺตยิตฺวาน กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ.

ข้าพเจ้าออกจากป่าดงทึบแล้ว หวนระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด สรรเสริญภูมิภาคนั้นแล้ว บันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดหนึ่งกัป

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ เทสมภิกิตฺตยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กิตฺตนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้สรรเสริญภูมิภาคไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เทสกิตฺติโก <1093> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เทสกิตฺติกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระเทสกิตตกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เทสกิตตกเถราปทานที่ ๗ จบ