๙. ติกิจฉกเถราปทาน (๑๗๙) เล่ม ๓๒

นคเร พนฺธุมติยา เวชฺโช อาสึ สุสิกฺขิโต

อาตุรานํ สุทุกฺขีนํ <863> มหาชนสุขาวโห.

ข้าพเจ้าเป็นหมอ ศึกษาดีแล้ว อยู่ในกรุงพันธุมดี เป็นผู้นำความสุขมาให้แก่มหาชนผู้มีโรคภัย มีทุกข์สาหัส

พฺยาธิตํ สมณํ ทิสฺวา สีลวนฺตํ มหาชุตึ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เภสชฺชมททึ ตทา.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเห็นพระสมณะผู้มีศีล รุ่งเรืองมาก เจ็บไข้ มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี จึงได้ถวายยา (บำบัดไข้)

อโรโค อาสิ เตเนว สมโณ สํวุตินฺทฺริโย

อโสโก นาม นาเมน อุปฏฺฐาโก วิปสฺสิโน.

พระสมณะผู้สำรวมอินทรีย์มีนามว่าอโศก ผู้เป็นอุปัฏฐากของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี หายจากโรคด้วยยานั้นนั่นแล

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ โอสถมทาสหํ <864>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ เภสชฺชสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายยาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายยา

อิโต จ อฏฺฐเม กปฺเป สพฺโพสธสนามโก

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๘ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีนามว่าสัพโพสธะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติกิจฺฉโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ติกิจฺฉกตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระติกิจฉกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ติกิจฉกเถราปทานที่ ๙ จบ