๗. ลสุณทายกเถราปทาน (๓๗) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺส อวิทูเร ตาปโส อาสหํ ตทา

ลสุณํ อุปชีวามิ ลสุณํ มยฺหโภชนํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าบวชเป็นดาบส อาศัยอยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ ข้าพเจ้าอาศัยกระเทียมเลี้ยงชีวิต กระเทียมเป็นอาหารของข้าพเจ้า

ขาริโย ปูรยิตฺวาน สํฆารามํ อคญฺฉหํ

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน สํฆสฺส ลสุณํ อทํ.

ข้าพเจ้าใส่กระเทียมเต็มหาบแล้วหาบไปยังสังฆาราม ข้าพเจ้ามีจิตร่าเริงเบิกบานได้ถวายกระเทียมแด่พระสงฆ์

วิปสฺสิสฺส นรคฺคสฺส สาสเน นิรตสฺสหํ

สํฆสฺส ลสุณํ ทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ.

เพราะถวายกระเทียมแด่พระสงฆ์ ผู้ยินดีในศาสนาของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ผู้เลิศกว่านรชน ข้าพเจ้าจึงบันเทิงในสวรรค์ตลอดกัปหนึ่ง

เอกนวุเต อิโต <474> กปฺเป ลสุณํ ยํ อทํ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ลสุณานํ <475> อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายกระเทียมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายกระเทียม

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ลสุณทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ลสุณทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระลสุณทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ลสุณทายกเถราปทานที่ ๗ จบ