๑. มหากัจจายนเถราปทาน เล่ม ๓๓

พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ

ผู้หมดตัณหา ทรงชนะสิ่งที่ใคร ๆ เอาชนะไม่ได้

ทรงเป็นผู้นำ เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

พระองค์เป็นผู้แกล้วกล้า

มีพระเนตรเหมือนกลีบบัว

มีพระพักตร์ปราศจากมลทินดุจดวงจันทร์

มีพระฉวีวรรณดุจทองคำ

มีพระรัศมีเสมอด้วยแสงอาทิตย์

ดึงดูดดวงตาและดวงใจของสัตว์ไว้ได้

ประดับด้วยพระลักษณะอันประเสริฐ

ไม่ยึดถือถ้อยคำทุกชนิด

ผู้อันหมู่มนุษย์และเทวดาสักการะ

ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง ทรงช่วยเหล่าสัตว์ให้ตรัสรู้

ทรงนำไปได้อย่างรวดเร็ว ทรงมีพระสุรเสียงไพเราะ

มีพระอุปนิสัยเนื่องด้วยพระกรุณา

ทรงแกล้วกล้าในท่ามกลางบริษัท

ทรงแสดงธรรมอย่างไพเราะ ซึ่งประกอบด้วยสัจจะ ๔

ทรงช่วยเหลือหมู่สัตว์ ที่จมอยู่ในเปือกตมคือโมหะได้

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นดาบส เที่ยวไปแต่ผู้เดียว

อาศัยอยู่ที่ภูเขาหิมพานต์

กำลังไปยังมนุษยโลกทางอากาศก็ได้เห็นพระชินเจ้า

ข้าพเจ้าได้เข้าเฝ้าพระองค์แล้ว

ฟังพระธรรมเทศนาของพระธีรเจ้า

ผู้ทรงพรรณนาคุณอันยิ่งใหญ่ของสาวกอยู่ว่า

[๘-๙] ‘เราไม่เห็นสาวกอื่นบางรูป

ในธรรมวินัยนี้เหมือนพระกัจจายนะนี้

ผู้ประกาศธรรมที่เราแสดงไว้โดยย่อให้พิสดารได้

ทำชุมชนและเราให้ยินดี

เพราะฉะนั้น พระกัจจายนะนี้เป็นผู้เลิศในตำแหน่งที่เลิศนั้น

ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงจำไว้อย่างนี้เถิด’

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้ฟังพระดำรัสที่รื่นรมย์ใจแล้ว

เกิดความอัศจรรย์ใจ จึงไปยังป่าหิมพานต์นำกลุ่มดอกไม้มา

บูชาพระผู้เป็นสรณะของสัตว์โลก

แล้วปรารถนาตำแหน่งนั้น

ครั้งนั้น พระผู้เป็นที่อยู่แห่งสรณะ

ทรงทราบอัธยาศัยของข้าพเจ้าแล้ว

ได้ทรงพยากรณ์ว่า

‘เธอทั้งหลายจงดูฤๅษีผู้ประเสริฐนี้

ซึ่งเป็นผู้มีผิวพรรณเหมือนทองคำที่ไล่มลทินออกแล้ว

มีโลมชาติชูชันและมีใจเบิกบาน ยืนประนมมือนิ่งอยู่

ร่าเริง มีนัยน์ตาเต็มดี

มีอัธยาศัยน้อมไปในคุณของพระพุทธเจ้า

มีใจเบิกบาน ซึ่งเกิดแต่ธรรม

มีรัศมีเรืองรองเหมือนถูกรดด้วยน้ำอมฤต

ข้าแต่พระมหามุนี ข้าพระองค์ได้ฟังคุณของพระกัจจายนะแล้ว

จึงได้ยืนปรารถนาตำแหน่งนั้น

ในอนาคตกาลของพระโคดมพุทธเจ้า

ฤๅษีผู้นี้มีนามว่ากัจจายนะ ตามโคตร

เป็นธรรมทายาท เป็นโอรสที่ธรรมเนรมิต

จักเป็นสาวกของพระศาสดา

เขาจักเป็นพหูสูต มีญาณยิ่งใหญ่

รู้อธิบายชัดแจ้ง เป็นมุนี

จักถึงตำแหน่งนั้น ดังที่เราพยากรณ์ไว้’

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น

จึงไม่รู้จักทุคติเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ข้าพเจ้าเวียนว่ายตายเกิดอยู่ใน ๒ ภพ

คือ (๑) ภพเทวดา (๒) ภพมนุษย์

คติอื่นข้าพเจ้าไม่รู้จักเลย

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ข้าพเจ้ารู้เฉพาะ ๒ ตระกูล

คือ (๑) ตระกูลกษัตริย์ (๒) ตระกูลพราหมณ์

จะไม่เกิดในตระกูลที่ต่ำ

นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ในภพสุดท้าย ข้าพเจ้าเกิดเป็นพราหมณ์ปุโรหิต

ของพระเจ้าจัณฑปัชโชต ในกรุงอุชเชนีที่รื่นรมย์

เป็นบุตรของพราหมณ์ชื่อว่าติปีติวัจฉะ

เป็นผู้ฉลาด เรียนจบพระเวท

ส่วนมารดาของข้าพเจ้าชื่อว่าจันทนปทุมา

ข้าพเจ้าชื่อว่ากัจจายนะ เป็นผู้มีผิวพรรณสวยงาม

ข้าพเจ้าถูกพระเจ้าแผ่นดิน

ทรงส่งไปเพื่อพิจารณา(สืบข่าว)พระพุทธเจ้า

ได้เห็นพระผู้นำซึ่งเป็นประตูของโมกขบุรี

เป็นที่สั่งสมพระคุณ

และได้ฟังพุทธภาษิตที่ปราศจากมลทิน

เป็นเครื่องชำระล้างเปือกตมคือคติ

ได้บรรลุอมตธรรมที่สงบระงับ

พร้อมกับบุรุษที่เหลืออีก ๗ คน

ข้าพเจ้าเป็นผู้รู้อธิบายในอมตบทที่ยิ่งใหญ่ของพระสุคต

และมีมโนรถอันสำเร็จด้วยดี ได้รับแต่งตั้งในตำแหน่งเอตทัคคะ

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว

ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า ท่านพระมหากัจจายนเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

มหากัจจายนเถราปทานที่ ๑ จบ