๑. โลสกชาดก เล่ม ๒๗

๕. อัตถกามวรรค

๑. โลสกชาดก (๔๑)

ว่าด้วยผลของการไม่ยอมทำตามคำสอน

(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์เล่าเรื่องนายมิตตวินทุกะผู้ไม่ยอมทำ ตามคำสอนของตน แล้วกล่าวว่า)

{๔๑} [๔๑] ผู้ใดถูกกล่าวสอนอยู่โดยผู้หวังดีผู้อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูล แต่ไม่ยอมทำตามคำสอนผู้นั้นย่อมเศร้าโศกเหมือนนาย มิตตกะจับเท้าแพะเศร้าโศกอยู่ฉะนั้น

๒. กโปตกชาดก (๔๒)

ว่าด้วยผลของความโลภ

(นกพิราบโพธิสัตว์เห็นกาได้รับความพินาศ จึงกล่าวว่า)

{๔๒} [๔๒] ผู้ใดถูกกล่าวสอนอยู่โดยผู้หวังดีผู้อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูล แต่ไม่ยอมทำตามคำสอน ผู้นั้นย่อมนอนระทมใจ เหมือนกา ไม่เชื่อฟังคำของนกพิราบตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูฉะนั้น

๓. เวฬุกชาดก (๔๓)

ว่าด้วยผลของการเลี้ยงอสรพิษ

(ดาบสโพธิสัตว์หลังจากสั่งให้ฌาปนกิจร่างดาบสที่เลี้ยงอสรพิษจนถูก กัดตายแล้ว จึงกล่าวสอนหมู่ฤๅษีว่า)