๑. โลสกชาดก เล่ม ๒๗

โย อตฺถกามสฺส หิตานุกมฺปิโน

โอวชฺชมาโน น กโรติ สาสนํ

อชิยา ปาทโมลมฺพ (๑)

มิตฺตโก วิย โสจตีติ.

โลสกชาตกํ ปฐมํ.

ผู้ใดที่คนอื่นผู้มีจิตเกื้อกูล อ่อนโยน กล่าวสอนอยู่

ไม่กระทำตามคำสอนของบุคคลผู้หวังความเจริญ

ผู้อนุเคราะห์ด้วยเหตุอันเป็นประโยชน์

ผู้นั้นย่อมเศร้าโศก เหมือนมิตตวินทุกะจับขาแพะแล้วเศร้าโศกอยู่

โลสกชาดกที่ ๑ จบ