๙. กัณหชาดก เล่ม ๒๗

๗. อภิณหชาดก (๒๗)

ว่าด้วยความรักใคร่เกิดเพราะการเห็นกันเนือง ๆ

(อำมาตย์โพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)

{๒๗} [๒๗] พญาช้างต้นไม่ยอมที่จะรับเอาคำข้าว ก้อนข้าว และหญ้า ทั้ง ไม่ยอมที่จะขัดสีกาย ข้าพระบาทมาสำคัญว่าพญาช้างต้นได้ทำ ความรักใคร่ในสุนัขเพราะได้เห็นกันเนือง ๆ

๘. นันทิวิสาลชาดก (๒๘)

ว่าด้วยโคนันทิวิสาลที่นิยมการพูดดี

(พระบรมศาสดาตรัสพระคาถาสรุปชาดกนี้ว่า)

{๒๘} [๒๘] บุคคลพึงกล่าวแต่คำที่ไพเราะเท่านั้น ไม่พึงกล่าวคำที่ไม่ไพเราะ ในกาลไหน ๆ เมื่อพราหมณ์กล่าวคำไพเราะ โคนันทิวิสาล ก็ลากเอาเกวียนที่หนักไปได้ ทำให้พราหมณ์ผู้นั้นได้ทรัพย์ด้วย ทั้งตนเองก็ปลื้มใจเพราะการช่วยเหลือนั้นด้วย

๙. กัณหชาดก (๒๙)

ว่าด้วยโคกัณหะที่เข็นธุระหนักไปได้ทุกที่

(พระบรมศาสดาตรัสพระคาถาสรุปชาดกนี้ว่า)

{๒๙} [๒๙] ในที่ใดมีธุระหนัก ในที่ใดมีทางลุ่มลึก เขาก็เทียมโคกัณหะ ในกาลนั้นทีเดียว โคกัณหะนั้นก็สามารถเข็นธุระนั้นไปได้โดยแท้

๑๐. มุณิกชาดก (๓๐)

ว่าด้วยเหตุให้มีอายุยืน

(โคโพธิสัตว์พูดกับน้องซึ่งริษยาสุกรที่ถูกเลี้ยงอย่างดีว่า)

{๓๐} [๓๐] น้องอย่าริษยาหมูมุณิกะเลยมันกินอาหารอันเป็นเหตุให้ เดือดร้อนอยู่ น้องจงเป็นผู้มีความขวนขวายน้อย กินแต่แกลบ เถิด นี่เป็นเหตุให้มีอายุยืน

จบ กุรุงควรรคที่ ๓

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. กุรุงคมิคชาดก ๒. กุกกุรชาดก

๓. โภชาชานียชาดก ๔. อาชัญญชาดก

๕. ติตถชาดก ๖. มหิฬามุขชาดก

๗. อภิณหชาดก ๘. นันทิวิสาลชาดก

๙. กัณหชาดก ๑๐. มุณิกชาดก