๗. บุปผรัตตชาดก เล่ม ๒๗

๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยรักมากก็ทุกข์มาก

(ชายเข็ญใจถูกภรรยาใช้ให้ไปลักผ้าที่ย้อมด้วยคำของพระราชาเพื่อมา นุ่งเที่ยวดูมหรสพไม่ฟังคำเตือนถึงทุกข์ภัยที่จะเกิดขึ้นจากเทวดาโพธิสัตว์ เพราะความลุ่มหลงในภรรยา ถูกเจ้าหน้าที่จับได้จึงโดนลงโทษด้วยการ ให้นอนบนหลาว ได้รับทุกข์ทรมานแสนสาหัส แต่ไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน คนึงถึงแต่ภรรยาคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า) {๑๔๗} [๑๔๗] ความทุกข์ที่ถูกหลาวเสียบนี้ก็ดี ความทุกข์เพราะถูกกาจิกนี้ก็ดี ก็ยังไม่ถือว่าเป็นความทุกข์ของเราแท้ การที่แม่เนื้อทองภรรยา ของเราจะไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำไปเที่ยวดูมหรสพในเดือน ๑๒ นี้ต่างหากเล่าที่เป็นความทุกข์ของเรา

๘. สิคาลชาดก (๑๔๘)

ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปอยู่ในท้องช้าง

(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์ติดอยู่ในท้องช้างตายเกือบหาทางออกไม่ได้ เกิดความสลดใจในความโลภของตน จึงกล่าวว่า)

{๑๔๘} [๑๔๘] ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกละ ไม่เอาอีกแน่นอน เพราะในเวลา ที่เข้าไปอยู่ในท้องช้าง เราถูกความกลัวเล่นงานเสียแย่