๖. กากชาดก เล่ม ๒๗

๔. นังคุฏฐชาดก (๑๔๔)

ว่าด้วยการบูชาไฟด้วยหางวัว

(พราหมณ์โพธิสัตว์กล่าวกะไฟที่ตนบูชาว่า)

{๑๔๔} [๑๔๔] ไฟชั่วเอ๋ย การที่เราบูชาเจ้าด้วยหางเท่านี้ก็นับว่ามากแล้ว วันนี้ไม่มีเนี้อสำหรับเจ้าผู้ชอบกินเนื้อแล้วเจ้าจงรับเอาแต่หางไปเถิด

๕. ราธชาดก (๑๔๕)

ว่าด้วยลูกนกแขกเต้าชื่อราธะพูดพล่าม

(นกแขกเต้าโพธิสัตว์เตือนน้องชายว่า)

{๑๔๕} [๑๔๕] น้องราธะ เจ้าไม่รู้เรื่องพวกคนที่มาในเวลาเที่ยงคืน เจ้าก็พูดพล่ามไปด้วยความเขลานางพราหมณีโกสิยโคตรหมดรัก ในพ่อเราไปแล้ว

๖. กากชาดก (๑๔๖)

ว่าด้วยกาวิดน้ำด้วยจะงอยปาก

(ฝูงการู้ว่าไม่สามารถจะช่วยกันวิดนํ้าทะเลให้แห้งได้ จึงกล่าวว่า)

{๑๔๖} [๑๔๖] เออก็ คางของเราก็เมื่อยล้าแล้วและปากของเราก็ซีดเขียว เราพากันเลิกเถอะ อย่าวิดเลย เพราะมหาสมุทรก็ยังเต็มอยู่ เหมือนเดิม

๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยรักมากก็ทุกข์มาก

(ชายเข็ญใจถูกภรรยาใช้ให้ไปลักผ้าที่ย้อมด้วยคำของพระราชาเพื่อมา นุ่งเที่ยวดูมหรสพไม่ฟังคำเตือนถึงทุกข์ภัยที่จะเกิดขึ้นจากเทวดาโพธิสัตว์ เพราะความลุ่มหลงในภรรยา ถูกเจ้าหน้าที่จับได้จึงโดนลงโทษด้วยการ ให้นอนบนหลาว ได้รับทุกข์ทรมานแสนสาหัส แต่ไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน คนึงถึงแต่ภรรยาคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า) {๑๔๗} [๑๔๗] ความทุกข์ที่ถูกหลาวเสียบนี้ก็ดี ความทุกข์เพราะถูกกาจิกนี้ก็ดี ก็ยังไม่ถือว่าเป็นความทุกข์ของเราแท้ การที่แม่เนื้อทองภรรยา ของเราจะไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำไปเที่ยวดูมหรสพในเดือน ๑๒ นี้ต่างหากเล่าที่เป็นความทุกข์ของเรา

๘. สิคาลชาดก (๑๔๘)

ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปอยู่ในท้องช้าง

(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์ติดอยู่ในท้องช้างตายเกือบหาทางออกไม่ได้ เกิดความสลดใจในความโลภของตน จึงกล่าวว่า)

{๑๔๘} [๑๔๘] ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกละ ไม่เอาอีกแน่นอน เพราะในเวลา ที่เข้าไปอยู่ในท้องช้าง เราถูกความกลัวเล่นงานเสียแย่