๗. บุปผรัตตชาดก เล่ม ๒๗

นยิทํ ทุกฺขํ อทุํ ทุกฺขํ ยํ มํ ตุทติ วายโส

ยํ สามา ปุปฺผรตฺเตน กตฺติกํ นานุโภสฺสตีติ.

ปุปฺผรตฺตชาตกํ สตฺตมํ.

การที่ถูกเสียบแทงด้วยหลาว

และการที่กาจิกข้าพเจ้านี้หาเป็นทุกข์แก่ข้าพเจ้าไม่

การที่นางเนื้อทองจักไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

เที่ยวงานตลอดคืนกลางเดือน ๑๒ โน้นซิเป็นทุกข์ของข้าพเจ้า

ปุปผรัตตชาดกที่ ๗ จบ