๖. กากชาดก เล่ม ๒๗

อปิ นุ หนุกา สนฺตา มุขญฺจ ปริสุสฺสติ

โอรมาม น ปาเรม ปูรเตว มโหทธีติ.

กากชาตกํ (๑) ฉฏฺฐํ.

คางของพวกเราล้าแล้วหนอ ปากก็ซีดเซียว

พวกเราพากันวิดอยู่ก็ไม่อาจทำให้น้ำแห้งได้

ห้วงน้ำใหญ่ก็ยังคงเต็มอยู่เช่นเดิม

กากชาดกที่ ๖ จบ

๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

(คนเข็ญใจไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน นึกถึงแต่หญิงคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า)