๕. รังสิสัญญกเถราปทาน (๘๕) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ วาสํ กปฺเปสหํ ปุเร

อชินุตฺตรวตฺโถหํ วสามิ ปพฺพตนฺตเร ฯ

สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ สตรํสีว ภาณุมํ

วนนฺตรคตํ ทิสฺวา สาลราชํว ปุปฺผิตํ ฯ

รํเส ๑ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน

ปคฺคยฺห อญฺชลึ วนฺทึ สิรสา อุกฺกุฏิโก ๒ อหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ รํสิสญฺญายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา รํสิสญฺญโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

รํสิสญฺญกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. อธิวตฺตยึ ฯ ๒ ม. อาโลกิเต ฯ ๓ ม. ยุ. อภิสมฺโภสึ ฯ ๔ ม. ขาริภารํ ฯ

๕ ยุ. ปาวิสึ ฯ ๖ ม. ยุ. อชคโร มํ ปีเฬสิ ฯ

เมื่อก่อน เราสำเร็จการอยู่ที่ภูเขาหิมวันต์ เรานุ่งห่มหนังสัตว์อยู่ในระหว่างภูเขา เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้ามีพระฉวีวรรณดังทองคำ ดุจพระอาทิตย์แผดแสง เสด็จเข้าป่า งามเหมือนพระยารังมีดอกบาน จึงยังจิตให้เลื่อมใสในรัศมีแล้วนั่งกระโหย่ง ประนมอัญชลี ถวายบังคมแด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ด้วยเศียรเกล้า ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในรัศมี คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระรังสิสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ รังสิสัญญกเถราปทาน.