๘. เอกรังสนิยเถราปทาน (๑๓๘) เล่ม ๓๒

นารโท อิติ นาเมน ๖ เกสโว อิติ มํ วิทู

กุสลากุสลํ เอสํ อคมํ พุทฺธสนฺติกํ ฯ

เมตฺตจิตฺโต การุณิโก อตฺถทสฺสี มหามุนิ

อสฺสาสยนฺโต สตฺเต โส ธมฺมํ เทเสติ จกฺขุมา ฯ

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สิเร กตฺวาน อญฺชลึ

สตฺถารํ อภิวาเทตฺวา ปกฺกามิ ๑ ปาจินามุโข ฯ

สตฺตรเส กปฺปสเต ราชา อาสิ มหีปติ

อมิตฺตตปโน ๒ นาม จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกรํสนิโย ๓ เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกรํสนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

นวมํ สาลทายกตฺเถราปทานํ ๔ (๑๓๙)

๑ ม. ทีเปนฺตํ ฯ ๒ ยุ. สรคจฺฉิ โย ฯ ม. วฺหยวจฺฉโล ฯ ๓ ยุ. นูปปชฺชถ ฯ

๔ ยุ. สุขิตฺโต ฯ ๕ ยุ. เอกทํสนิย ... ฯ ๖ ม. ยุ. เม นามํ ฯ

ชนทั้งหลายรู้จักเราว่า เกสวะ โดยนามชื่อว่านารทะ เราแสวงหากุศลและอกุศลอยู่ ได้ไปสู่สำนักพระพุทธเจ้า พระมหามุนีพระนามว่าอัตถทัสสีทรงมีจิตเมตตา ประกอบด้วยพระกรุณา พระองค์ผู้มีจักษุ เมื่อทรงปลอบสัตว์ทั้งหลายให้เบาใจ ทรงแสดงธรรมอยู่ เรายังจิตของตนให้เลื่อมใสประนมกรอัญชลีบนเศียรเกล้า ถวายบังคมพระศาสดาแล้ว บ่ายหน้ากลับไปทางทิศประจิม ในกัลปที่ ๑๗๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิราชเป็นใหญ่ในแผ่นดิน พระนามว่า อมิตตตปนะ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกรังสนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกรังสนิยเถราปทาน