๘. เขมาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ

ผู้มีพระจักษุในธรรมทั้งปวง ทรงเป็นผู้นำ

เสด็จอุบัติขึ้นแล้วในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

ครั้งนั้น หม่อมฉันเกิดในตระกูลเศรษฐี

มีความรุ่งเรืองด้วยรัตนะต่าง ๆ ในกรุงหงสวดี

เป็นผู้เพียบพร้อมด้วยความสุขมาก

หม่อมฉันเข้าไปเฝ้าพระมหาวีระพระองค์นั้นแล้ว

ได้ฟังพระธรรมเทศนา

แต่นั้นหม่อมฉันเกิดความเลื่อมใส

ได้ถึงพระชินเจ้าเป็นสรณะ

หม่อมฉันได้วิงวอนมารดาบิดาแล้ว

จึงทูลนิมนต์พระชินเจ้าผู้ทรงเป็นผู้นำวิเศษ

พร้อมทั้งสาวกให้เสวยและฉันตลอด ๗ วัน

เมื่อ ๗ วันล่วงไปแล้ว

พระผู้มีพระภาคผู้ทรงเป็นสารถีฝึกนรชน

ทรงตั้งภิกษุณีรูปหนึ่ง

ซึ่งสูงสุดฝ่ายภิกษุณีผู้มีปัญญามากในเอตทัคคะ

หม่อมฉันได้ฟังเรื่องนั้นแล้ว มีความยินดี

ทำสักการะพระพุทธเจ้า

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่พระองค์นั้นอีก

แล้วหมอบลงปรารถนาตำแหน่งนั้น

แต่นั้น พระชินเจ้าพระองค์นั้นตรัสกะหม่อมฉันว่า

“ความปรารถนาของเธอจักสำเร็จ

สักการะที่เธอทำแล้วแก่เรา

พร้อมทั้งพระสงฆ์นี้มีผลประมาณไม่ได้

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป

พระศาสดาพระนามว่าโคดม ตามพระโคตร

ทรงสมภพในราชสกุลโอกกากราช จักอุบัติขึ้นในโลก

สตรีผู้นี้จักเป็นภิกษุณีมีนามว่าเขมา

เป็นธรรมทายาทของพระศาสดาพระองค์นั้น

เป็นโอรสที่ธรรมเนรมิต จักได้ตำแหน่งอันเลิศนี้”

ด้วยกรรมที่หม่อมฉันได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

หม่อมฉันละกายมนุษย์แล้ว

จึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

หม่อมฉันจุติจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้นแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นยามา

จุติจากสวรรค์ชั้นยามานั้นแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต

จุติจากสวรรค์ชั้นดุสิตนั้นแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นนิมมานรดี

จุติจากสวรรค์ชั้นนิมมานรดีนั้นแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดี

เพราะอำนาจแห่งกรรมนั้น หม่อมฉันเกิดในภพใด ๆ

ในภพนั้น ๆ ก็ได้เป็นพระมเหสีของพระราชา

หม่อมฉันจุติจากสวรรค์ชั้นปรนิมมิตวสวัตดีนั้นแล้ว

มาเกิดในหมู่มนุษย์ ได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ

และได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าแผ่นดิน

เสวยสมบัติทั้งในเทวโลกและในมนุษยโลก

มีความสุขทุกชาติ เวียนว่ายตายเกิดอยู่ในกัปเป็นอันมาก

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป

พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี

ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก งดงามน่าทัศนายิ่งนัก

ทรงเห็นแจ้งในธรรมทั้งปวง เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว

หม่อมฉันเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ทรงเป็นสารถีฝึกนรชน

ได้ฟังธรรมที่ประณีตแล้วจึงออกบวชเป็นบรรพชิต

ประพฤติพรหมจรรย์อยู่ในศาสนา

ของพระวีรเจ้าพระองค์นั้นตลอด ๑๐,๐๐๐ ปี

ประกอบความเพียร เป็นพหูสูต

ฉลาดในปัจจยาการ ชำนาญในสัจจะ ๔

มีปัญญาละเอียด แสดงธรรมไพเราะ

ปฏิบัติตามสัตถุศาสน์

ด้วยผลแห่งการประพฤติพรหมจรรย์

หม่อมฉันจุติจากภพนั้นแล้วไปเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต

เป็นผู้มียศ เสวยสมบัติอยู่ในภพนั้นและภพอื่น

หม่อมฉันเกิดในภพใด ๆ ก็เป็นผู้มีโภคะมาก

มีทรัพย์มาก มีปัญญา มีรูปงาม มีบริวารชนที่เชื่อฟัง

ด้วยกรรมและความเพียรในศาสนาของพระชินเจ้านั้น

หม่อมฉันเป็นที่รักดังดวงใจ(ของสามี)

สมบัติทุกอย่างหม่อมฉันได้โดยง่าย

ด้วยผลแห่งการปฏิบัติของหม่อมฉัน

เมื่อหม่อมฉันอยู่ ณ ที่ใด ๆ

ผู้ที่เป็นสามีหม่อมฉันก็ไม่ดูหมิ่น ทั้งใครอื่น ๆ ก็ไม่ดูหมิ่นหม่อมฉัน

ในภัทรกัปนี้ พระพุทธเจ้าผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของพราหมณ์

มีพระยศยิ่งใหญ่ พระนามว่าโกนาคมนะ

ประเสริฐกว่าเจ้าลัทธิทั้งหลาย เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว

ครั้งนั้นเอง ชน ๓ คน คือนางธนัญชานีพราหมณี

พระนางสุเมธาเถรี และหม่อมฉัน

เป็นคนของตระกูลที่สำเร็จความประสงค์ทุกอย่างในกรุงพาราณสี

หม่อมฉันทั้งหลายได้ถวายสังฆารามแก่พระมุนีหลายพันองค์

และได้สร้างวิหารอุทิศถวายพระพุทธเจ้าพร้อมทั้งสงฆ์สาวก

หม่อมฉันทั้งหลายทั้งหมดพากันจุติจากอัตภาพนั้นแล้ว

ได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

ถึงความเป็นผู้เลิศด้วยยศ

และเมื่อเกิดในหมู่มนุษย์ก็เหมือนกัน

ในกัปนี้เอง พระพุทธเจ้าพระนามว่ากัสสปะ ตามพระโคตร

ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของพราหมณ์ มีพระยศยิ่งใหญ่

ประเสริฐกว่าเจ้าลัทธิทั้งหลาย เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว

ครั้งนั้น พระเจ้ากาสีพระนามว่ากิกี

เป็นใหญ่กว่านรชนในกรุงพาราณสีที่ประเสริฐสุด

ทรงเป็นอุปัฏฐากของพระพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

หม่อมฉันเป็นธิดาคนโตของพระองค์มีนามปรากฏว่าสมณี

ได้ฟังธรรมของพระชินเจ้าผู้เลิศแล้วพอใจการบรรพชา

แต่พระชนกนาถมิได้ทรงอนุญาตให้หม่อมฉันทั้งหลายบวช

ครั้งนั้น หม่อมฉันทั้งหลายไม่เกียจคร้าน ครองเรือนอยู่ ๒๐,๐๐๐ ปี

พระราชกัญญาทั้ง ๗ พระองค์

มีความสุข ประพฤติพรหมจรรย์ตั้งแต่ยังเป็นกุมารี

เพลิดเพลินยินดีอุปัฏฐากพระพุทธเจ้า

คือ (๑) พระนางสมณี (๒) พระนางสมณคุตตา

(๓) พระนางภิกษุณี (๔) พระนางภิกขุทาสิกา

(๕) พระนางธรรมา (๖) พระนางสุธรรมา

(๗) พระนางสังฆทาสิกา

(พระราชธิดาทั้ง ๗ นั้นได้กลับชาติมาเกิด)

คือ หม่อมฉัน ๑ พระอุบลวรรณาเถรี ๑

พระปฏาจาราเถรี ๑ พระกุณฑลเกสีเถรี ๑

พระกีสาโคตมีเถรี ๑ พระธรรมทินนาเถรี ๑

และคนที่ ๗ เป็นวิสาขามหาอุบาสิกา

บางครั้งพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น

ผู้เป็นดังดวงอาทิตย์ของนรชน

ทรงแสดงธรรมเป็นอัศจรรย์

หม่อมฉันได้ฟังมหานิทานสูตร แล้วนำมาศึกษาปฏิบัติอยู่

ด้วยกรรมทั้งหลายที่หม่อมฉันได้ทำไว้ดีแล้วนั้น

และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น

หม่อมฉันละกายมนุษย์แล้วจึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

บัดนี้ เป็นภพสุดท้าย หม่อมฉันเป็นพระธิดาที่พอพระทัย

รักใคร่ โปรดปรานของพระเจ้ามัททราช

ในสากลนครที่อุดมสมบูรณ์

พร้อมกับในกาลที่หม่อมฉันพอเกิดมา

นครนั้นได้มีแต่ความเกษมสำราญ

เพราะฉะนั้น นามว่าเขมา จึงเกิดขึ้นแก่หม่อมฉันโดยคุณ

เมื่อหม่อมฉันเจริญวัยเป็นสาว

มีรูปร่างและผิวพรรณงดงาม

พระราชบิดาก็โปรดประทานหม่อมฉันแก่พระเจ้าพิมพิสาร

หม่อมฉันเป็นที่โปรดปรานของพระราชสวามีนั้น

ยินดีแต่ในการบำรุงรูปโฉม

ไม่เอื้อเฟื้ออย่างมากด้วยคิดว่า

พระพุทธเจ้ามีปกติกล่าวโทษของรูป

ครั้งนั้น พระเจ้าพิมพิสารทรงโปรดให้นักขับ

ขับร้องเพลงพรรณนาพระเวฬุวันเจาะจงหม่อมฉัน

เพื่ออนุเคราะห์หม่อมฉันให้มีความรู้สึก

หม่อมฉันสำคัญว่าพระเวฬุวัน

ซึ่งเป็นที่ประทับของพระสุคต

เป็นสถานที่น่ารื่นรมย์ ผู้ใดยังมิได้เห็น

ผู้นั้นก็จัดว่ายังไม่ได้เห็นสวนนันทวัน

พระเวฬุวัน ซึ่งเป็นสถานที่น่าเพลิดเพลินยินดีของนรชน

ผู้ใดได้เห็นแล้ว ผู้นั้นเหมือนได้เห็นสวนนันทวัน

ซึ่งเป็นสถานที่เพลิดเพลินของท้าวอัมรินทราธิราช

ท้าวสักกเทวราชและเทพทั้งหลายละสวนนันทวันแล้ว

ลงมาที่พื้นปฐพี เห็นพระเวฬุวันที่น่ารื่นรมย์แล้ว

ก็อัศจรรย์ใจ มิรู้เบื่อ

พระเวฬุวันเกิดขึ้นเพราะบุญของพระราชา

อันบุญญานุภาพแห่งพระพุทธเจ้าประดับแล้ว

ใครเล่าจะประมวลคุณแห่งพระเวฬุวันมากล่าวให้หมดสิ้นได้

ครั้งนั้น หม่อมฉันได้ฟังความสำเร็จแห่งสมบัติของพระเวฬุวัน

ที่เสนาะโสตไพเราะจับใจหม่อมฉัน

ใคร่จะได้ชมอุทยานนั้นจึงกราบทูลพระราชาให้ทรงทราบ

ครั้งนั้น พระเจ้าแผ่นดินจึงโปรดส่งหม่อมฉัน

ผู้มุ่งจะชมอุทยานนั้น

ไปพร้อมด้วยบริวารเป็นจำนวนมาก ด้วยพระดำรัสว่า

“พระนางผู้มีโภคะเป็นอันมาก

เชิญไปชมพระเวฬุวันซึ่งเป็นที่สบายตา

ซึ่งเปล่งปลั่งด้วยพระรัศมีของพระสุคต

สว่างไสวด้วยพระสิริตลอดเวลา”

(หม่อมฉันทูลว่า)

“เมื่อใดพระมุนีเสด็จเข้ามาทรงรับบิณฑบาต

ยังกรุงราชคฤห์อันยอดเยี่ยม

เมื่อนั้น หม่อมฉันจะเข้าไปชมพระเวฬุวันมหาวิหาร”

ขณะนั้น พระเวฬุวันมหาวิหาร

มีสวนดอกไม้ที่แย้มบาน มีเสียงหึ่งด้วยหมู่ภมรนานาชนิด

มีเสียงนกดุเหว่าร่ำร้อง ทั้งหมู่นกยูงก็รำแพน

สงัดจากเสียงอย่างอื่น ไม่พลุกพล่าน

ประดับไปด้วยที่จงกรมต่าง ๆ

สะพรั่งไปด้วยแถวแห่งกุฎีและมณฑป

เรียงรายไปด้วยพระโยคีผู้บำเพ็ญเพียร

หม่อมฉันเมื่อเดินเที่ยวไปได้รู้สึกว่า “นัยน์ตาของเรามีประโยชน์”

ครั้งนั้น หม่อมฉันเห็นภิกษุหนุ่มรูปหนึ่งประกอบกิจอยู่ แล้วคิดไปว่า

‘ภิกษุนี้ยังอยู่ในวัยรุ่นหนุ่ม มีรูปงาม น่าปรารถนา

ปฏิบัติดีอยู่ในป่าที่น่ารื่นรมย์เช่นนี้ เหมือนคนอยู่ในที่มืด

ภิกษุนี้มีศีรษะโล้น ห่มผ้าสังฆาฏินั่งอยู่ที่โคนไม้

ละความยินดีที่เกิดจากอารมณ์เข้าฌานอยู่หนอ

ธรรมดาคฤหัสถ์บริโภคกามอย่างมีความสุข

แก่แล้วจึงควรประพฤติธรรมอันดีงามนี้ในภายหลังมิใช่หรือ’

หม่อมฉันเข้าใจว่า ‘พระคันธกุฎีที่ประทับแห่งพระชินเจ้าว่างเปล่า’

จึงเดินเข้าไป ได้เห็นพระชินเจ้าผู้งดงามดังดวงอาทิตย์อุทัย

ประทับสำราญอยู่พระองค์เดียว มีสตรีสาวสวยพัดวีอยู่

ครั้นแล้วจึงมีความคิดผิดอย่างนี้ว่า ‘พระผู้มีพระภาค

ผู้องอาจกว่านรชนพระองค์นี้มิได้เศร้าหมองเลย

หญิงสาวนั้นก็มีรัศมีเปล่งปลั่งดังทองธรรมชาติ

มีหน้าตางดงามดังปทุมชาติ ริมฝีปากก็แดงดังผลตำลึงสุก

ชำเลืองมองแต่น้อย เป็นที่ติดตาตรึงใจยิ่งนัก

มีลำแขนงามเหมือนทองคำ วงหน้าสวย

ถันทั้งคู่ก็เต่งตึงดังดอกบัวตูม มีเอวคอดกลมกลึง

สะโพกผึ่งผาย ลำขาน่ายินดี มีเครื่องประดับสวยงาม

ผ้าสไบมีสีแดงแวววาว นุ่งห่มผ้าเนื้อเกลี้ยงสีเขียว

มีรูปสมบัติที่ชวนชมโดยไม่รู้เบื่อ

ประดับด้วยเครื่องอาภรณ์ทุกชนิด’

หม่อมฉันเห็นสตรีสาวนั้นแล้วจึงคิดว่า

‘โอ สตรีสาวคนนี้มีรูปงามเหลือเกิน

เราไม่เคยเห็นด้วยนัยน์ตาดวงนี้ในที่ไหน ๆ มาก่อนเลย’

ขณะนั้น สตรีสาวคนนั้นถูกชราย่ำยี

มีผิวพรรณแปลกไป ปากอ้า ฟันหัก ผมหงอก

น้ำลายไหล หน้าไม่สะอาด

หูตึง นัยน์ตาฝ้าฟาง ถันหย่อนยาน ไม่งาม

เหี่ยวย่นทั่วกาย มีศีรษะและร่างกายสั่นงันงก

หลังงอ มีไม้เท้าเป็นเพื่อนเดิน

ร่างกายซูบผอมซีดไป สั่นงันงก ล้มลงแล้วหายใจถี่ ๆ

จากนั้น ความสังเวชที่ก่อให้เกิดขนพองสยองเกล้า

ซึ่งไม่เคยมีก็ได้มีแก่หม่อมฉันว่า

‘น่าติเตียน รูปไม่สะอาดที่พวกคนเขลายินดีกัน’

ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา

มีจิตเบิกบานโสมนัส ทอดพระเนตรเห็นหม่อมฉัน

ผู้มีใจสังเวชแล้ว จึงตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า

“เขมา เธอจงดูรูปกายที่กระสับกระส่าย

ไม่สะอาด เปื่อยเน่า (มีของเหลว)

ไหลเข้าและไหลออก ที่พวกคนเขลาพากันยินดียิ่งนัก

เธอจงอบรมจิตให้เป็นสมาธิมีอารมณ์เดียว

ด้วยอารมณ์ที่ไม่งามเถิด

เธอจงเจริญกายคตาสติมากไปด้วยความเบื่อหน่ายเถิด

รูปของหญิงนี้เป็นฉันใด

รูปกายของเธอนั้นก็เป็นฉันนั้น

รูปกายของเธอนั้นเป็นฉันใด

รูปของหญิงนี้ก็เป็นฉันนั้น

เธอจงคลายความยินดีพอใจในกาย

ทั้งภายในและภายนอกเถิด

จงอบรมอนิมิตตวิโมกข์ จงละมานานุสัยเสีย

แต่นั้นเธอจักเป็นผู้อยู่อย่างสงบ

เพราะมานานุสัยสงบระงับไป

ชนเหล่าใดกำหนัดเพราะราคะเกาะติดกระแสอยู่

เหมือนแมลงมุมเกาะใยอยู่ตรงกลางที่ทำไว้เอง

ชนเหล่านั้นตัดกระแสราคะนั้นแล้ว ไม่มีความอาลัย

ละกามสุข หลีกไป”

ครั้งนั้น พระพุทธเจ้าผู้เป็นสารถีฝึกนรชน

ทรงทราบว่า หม่อมฉันมีจิตควรแล้ว

จึงทรงแสดงมหานิทานสูตรเพื่อทรงแนะนำหม่อมฉัน

หม่อมฉันได้ฟังพระสูตรอันประเสริฐนั้นแล้ว

จึงระลึกถึงสัญญาในกาลก่อนได้

ตั้งมั่นอยู่ในสัญญานั้นแล้ว ชำระธรรมจักษุ ให้หมดจด

ขณะนั้น หม่อมฉันหมอบลงแทบพระยุคลบาท

ของพระพุทธเจ้า ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

เพื่อประสงค์จะแสดงโทษ จึงได้กราบทูลคำนี้ว่า

“ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเห็นแจ้งในธรรมทั้งปวง

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบ่อเกิดแห่งพระมหากรุณา

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้เสด็จข้ามวัฏฏสงสารได้แล้ว

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงประทานอมตธรรม

หม่อมฉันขอนอบน้อมพระองค์

หม่อมฉันจมอยู่ในมิจฉาทิฏฐิ

หลงใหลเพราะกามราคะ

พระองค์ทรงแนะนำด้วยอุบายที่ชอบ

เป็นผู้ยินดีในธรรมที่ทรงแนะนำ

สัตว์ทั้งหลายพลัดพรากจากประโยชน์

เพราะไม่ได้เห็นพระพุทธเจ้า

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่เช่นพระองค์

จึงประสบมหันตทุกข์อยู่ในสงสารสาคร

ในกาลใดหม่อมฉันยังมิได้มาเข้าเฝ้าพระองค์

ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ผู้ไม่มีข้าศึกคือกิเลส

ทรงถึงที่สุดแห่งมรณธรรม

ทรงมีธรรมที่เป็นประโยชน์อย่างดี

หม่อมฉันขอแสดงโทษนั้น

หม่อมฉันมัวแต่ยินดีในรูป

ระแวงว่าพระองค์จะไม่เป็นประโยชน์จึงมิได้เข้าเฝ้า

พระองค์ผู้ทรงมีความเกื้อกูลมาก

ทรงประทานพระธรรมที่ประเสริฐ

หม่อมฉันขอแสดงโทษนั้น”

ครั้งนั้น พระชินเจ้าผู้ประกอบด้วยพระมหากรุณา

มีพระสุรเสียงไพเราะและก้องกังวาน

เมื่อจะทรงใช้น้ำอมฤตรดหม่อมฉันจึงตรัสว่า “ลุกขึ้นเถิดเขมา”

ครั้งนั้น หม่อมฉันประณตน้อมนมัสการด้วยเศียรเกล้า

ทำประทักษิณพระองค์แล้ว กลับไปเฝ้าพระราชา

ผู้เป็นใหญ่กว่านรชนแล้วกราบทูลคำนี้ว่า

“ข้าแต่พระองค์ผู้ย่ำยีข้าศึก

อุบายที่พระองค์ทรงดำริแล้วโดยชอบนี้ น่าอัศจรรย์

หม่อมฉันผู้ปรารถนาจะเที่ยวชมพระเวฬุวันมหาวิหาร

ได้เฝ้าพระมุนีผู้ไม่มีกิเลสเพียงดังป่าแล้ว

ข้าแต่พระราชา ถ้าพระองค์ทรงพอพระทัย

หม่อมฉันผู้เบื่อหน่ายในรูปตามที่พระมุนีทรงตรัสสอนแล้ว

จักบวชในศาสนาของพระมุนีผู้คงที่พระองค์นั้น”

ภาณวารที่ ๒ จบ

ครั้งนั้น พระเจ้าแผ่นดินพระนามว่าพิมพิสาร พระองค์นั้น

ทรงประคองอัญชลีตรัสว่า “พระน้องนาง

พี่อนุญาตแก่เธอ ขอการบรรพชาจงสำเร็จแก่เธอเถิด”

ครั้งนั้น หม่อมฉันบวชมาแล้วผ่านไป ๗ เดือน

เห็นประทีปสว่างขึ้นและดับไป จึงมีใจสังเวช

มีความเบื่อหน่ายในสังขารทั้งปวง ฉลาดในปัจจยาการ

ข้ามพ้นโอฆะ ๔ แล้ว ก็ได้บรรลุอรหัตตผล

หม่อมฉันเป็นผู้มีความชำนาญในฤทธิ์

ในทิพพโสตธาตุและในเจโตปริยญาณ

รู้ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ

ทิพยจักษุหม่อมฉันก็ชำระให้หมดจดแล้ว

อาสวะทั้งปวงก็สิ้นไปแล้ว

บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีอีก

อัตถปฏิสัมภิทาญาณ ธัมมปฏิสัมภิทาญาณ

นิรุตติปฏิสัมภิทาญาณ

และปฏิภาณปฏิสัมภิทาญาณที่บริสุทธิ์ของหม่อมฉัน

ล้วนเกิดขึ้นแล้วในศาสนาของพระพุทธเจ้า

หม่อมฉันเป็นผู้ฉลาดในวิสุทธิทั้งหลาย

คล่องแคล่วในกถาวัตถุ

รู้แจ้งนัยแห่งพระอภิธรรม เชี่ยวชาญในศาสนา

จากนั้น พระราชสวามีผู้ฉลาด

ตรัสถามปัญหาที่ละเอียดลึกซึ้งในโตรณวัตถุ

หม่อมฉันได้วิสัชนาโดยควรแก่กถา

ครั้งนั้น พระราชาเสด็จเข้าเฝ้าพระสุคตแล้ว

ทูลถามปัญหาเหล่านั้น

พระพุทธเจ้าทรงพยากรณ์ปัญหาเหล่านั้น

เหมือนอย่างที่หม่อมฉันพยากรณ์

พระชินเจ้าผู้สูงสุดแห่งนระ

ทรงพอพระทัยในคุณสมบัตินั้น

จึงทรงตั้งหม่อมฉันไว้ในเอตทัคคะว่า

เป็นผู้เลิศกว่าบรรดาภิกษุณีผู้มีปัญญามาก

กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันก็เผาได้แล้ว

ภพทั้งปวงหม่อมฉันก็ถอนได้แล้ว

หม่อมฉันตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ

ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่หม่อมฉันมาในสำนักของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

เป็นการมาดีแล้วโดยแท้

วิชชา ๓ หม่อมฉันได้บรรลุแล้วโดยลำดับ

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘

และอภิญญา ๖ หม่อมฉันก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว

คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล

ได้ทราบว่า พระเขมาภิกษุณีได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เขมาเถริยาปทานที่ ๘ จบ