๖. นฬมาลิกาเถริยาปทาน เล่ม ๓๓

๖. นฬมาลิกาเถรีอปทาน

บุพประวัติของพระนฬมาลิกาเถรี

ว่าด้วยการถวายดอกอ้อบูชาพระ

(พระนฬมาลิกาเถรีได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๕๖} [๘๖] ดิฉันเกิดเป็นนางกินนรีอยู่ที่ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา ในกาลนั้น ดิฉันได้พบพระสยัมภูพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีกิเลส ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร[๘๗] จึงมีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส เกิดปีติ ประนมมือไหว้แล้วเก็บดอกอ้อมาบูชาพระสยัมภู

[๘๘] ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ดิฉันละร่างนางกินนรีแล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์[๘๙] ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของท้าวสักกเทวราช ๓๖ พระองค์ สิ่งที่ฉันปรารถนาด้วยใจย่อมเกิดตามปรารถนา[๙๐] ดิฉันได้เป็นพระอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐ พระองค์ ดิฉันเป็นผู้สั่งสมกุศลใส่ตนเวียนว่ายตายเกิดอยู่ในภพทั้งปวง[๙๑] กุศลของดิฉันมี ดิฉันได้ออกบวชเป็นบรรพชิต ทุกวันนี้ดิฉันเป็นปูชารหบุคคลในพระศาสนาของพระศากยบุตร[๙๒] ทุกวันนี้ดิฉันมีใจบริสุทธิ์ ปราศจากใจที่ชั่วช้า มีอาสวะสิ้นไปทั้งหมด บัดนี้ภพใหม่มิได้มีอีก

[๙๓] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ ดิฉันได้บูชาพระพุทธเจ้าใดไว้ ด้วยพุทธบูชานั้น ดิฉันไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งดอกอ้อ

[๙๔-๙๖] ดิฉันเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ดิฉันทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า พระนฬมาลิกาภิกษุณีได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ นฬมาลิกาเถรีอปทานที่ ๖

๗. มหาปชาบดีโคตมีเถรีอปทาน

ว่าด้วยบุพประวัติของพระมหาปชาบดีโคตมีเถรี

{๑๕๗} [๙๗] ในกาลครั้งหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นประทีปแก้วของโลก เป็นนายสารถีผู้ฝึกฝนนรชน ประทับอยู่ ณ กูฏาคารศาลา ป่ามหาวัน ใกล้พระนครเวสาลี[๙๘] ในกาลนั้น พระมหาโคตรมีภิกษุณีพระมาตุจฉาของพระชินเจ้า อยู่ในสำนักของภิกษุณีในพระนครอันรื่นรมย์นั้น

[๙๙] พร้อมด้วยพระภิกษุณี ๕๐๐ องค์ซึ่งล้วนแต่พ้นจากกิเลสแล้ว เมื่อพระมหาปชาบดีโคตมีนั้นอยู่ในที่สงัด ได้ตรึกนึกคิดอย่างนี้ว่า[๑๐๐] “การปรินิพพานของพระพุทธเจ้าก็ดี ของคู่พระอัครสาวกก็ดีของพระราหุล พระอานนท์ และพระนันทะก็ดี เราไม่ได้เห็น[๑๐๑] การปรินิพพานของพระพุทธเจ้าก็ดี ของคู่อัครสาวกก็ดี ของพระกัสสปะ และพระนันทะก็ดี ของพระอานนท์และพระราหุลก็ดี เราก็จักไม่ได้เห็น