๙. ปุปผฉัตติยเถราปทาน (๓๒๙) เล่ม ๓๒

สิทฺธตฺถสฺส ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

สจฺจํ ปกาสยนฺตสฺส นิพฺพาเปนฺตสฺส ปาณิโน.

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่ ทรงประกาศสัจจะ ทำสัตว์ทั้งหลายให้สงบเย็นอยู่

ชลชํ อาหริตฺวาน สตปตฺตํ มโนรมํ

ปุปฺผสฺส ฉตฺตํ กตฺวาน พุทฺธสฺส อภิโรปยึ.

ข้าพเจ้าได้นำดอกบัว ๑๐๐ กลีบ ที่รื่นรมย์ใจ มาทำเป็นฉัตรดอกไม้ยกขึ้นบูชาพระพุทธเจ้า

สิทฺธตฺโถ จ โลกวิทู อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

ภิกฺขุสํเฆ ฐิโต สตฺถา อิมํ คาถํ อภาสถ.

พระศาสดาพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ทรงรู้แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ประทับยืนอยู่ในท่ามกลางหมู่ภิกษุ ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า

โย เม จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ปุปฺผจฺฉตฺตํ อธารยิ <1157>

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ทุคฺคตึ โส น คจฺฉติ.

ผู้ใดทำจิตให้เลื่อมใส ได้กั้นฉัตรดอกไม้ให้เรา ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ผู้นั้นจะไม่ไปเกิดยังทุคติเลย

อิทํ วตฺวาน สมฺพุทฺโธ สิทฺธตฺโถ โลกนายโก

อุยฺโยเชตฺวาน ปริสํ เวหาสํ นภมุคฺคมิ.

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ครั้นตรัสดังนี้แล้ว ทรงส่งบริษัทไปแล้วเสด็จเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้าเวหาส

วุฏฺฐิเต นรเทวมฺหิ เสตจฺฉตฺตํปิ วุฏฺฐหิ

ปุรโต พุทฺธเสฏฺฐสฺส คจฺฉติ ฉตฺตมุตฺตมํ.

เมื่อพระพุทธเจ้าผู้เป็นนรชนผู้ประเสริฐเสด็จลุกขึ้น แม้ฉัตรขาวก็ลอยขึ้นด้วย ฉัตรที่งามเลิศลอยไปข้างหน้าของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ฉตฺตํ อภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผจฺฉตฺตสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยฉัตรดอกไม้

จตุสตฺตติกปฺปมฺหิ อฏฺฐ ชลสิขา อหู

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๗๔ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ ชาติ มีพระนามเหมือนกันว่าชลสิขะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผจฺฉตฺติโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุปฺผจฺฉตฺติยตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุปผฉัตติยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปุปผฉัตติยเถราปทานที่ ๙ จบ